UNDER HIS CONTROL [JAZZMINE AND WILBERT]

Dahil sa kalasingan, hindi napansin ni Jazz na ang pinasok niyang pinto ay ang guest room sa halip na ang sarili niyang silid. Pagkapasok na pagkapasok, dumiretso siya sa kama at humiga, dala ang saya ng pagtatapos nila nina Mark, Sam, at Chloe sa architecture course. Sa dilim at sa bigat ng kaniyang nararamdaman, niyakap niya ang isang pigura sa tabi niya, inaakalang ang kaniyang alagang aso ang nasa kama. "Choo Choo, bakit ang tigas at mainit ka?" bulong niya sa gitna ng kaniyang pagkalasing. Hindi niya alam, ang yakap-yakap niya ay si **Wilbert**—ang masungit na business partner ng kaniyang kuya James. Si Wilbert ay naki-overnight sa kanila matapos ang inuman kasama si James at ang mga investors ng kanilang architectural firm. Dahil parehong nakainom, pareho silang mabilis na nakatulog sa loob ng silid na iyon. Sa gitna ng kaniyang kalasingan, lalong naging mapangahas ang mga kamay ni Jazz. Hindi pa rin siya humihiwalay sa yakap, at sa halip ay nagsimula na siyang himasin ang braso at likod ng kaniyang katabi. "Bakit ang kaunti na lang ng balahibo mo? Ginupitan ba ito ni Kuya James?" reklamo niya sa mahinang boses habang kinakapa ang kutis ng taong akala niya ay si Choo Choo. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang gumagalaw, pabalik-balik sa mabalahibong dibdib ng katabi, nang bigla siyang natigilan. Isang malalim at mababang **ungol** ang nagmula sa dibdib ng lalaking kaniyang kayakap. Si Wilbert, na bagama't lasing dahil sa nainom ma alak sa bar kasama si James ay unti-unti nang nagigising dahil sa mga haplos, ay hindi man lang nagtangkang ilayo si Jazz. Sa halip, dahil na rin sa epekto ng alak at sa init ng kaniyang katawan, ay **ginantihan niya ang haplos** ni Jazz. Ang malalaking palad ni Wilbert ay dahan-dahang gumapang sa bewang ni Jazz, hinahatak ang dalaga palapit nang mas mahigpit sa kaniyang katawan. Ang silid na dapat ay payapa ay napuno ng tensyon. Hindi alam ni Jazz na ang kaniyang "aso" ay gising na at handa na ring maglaro, habang si Wilbert naman, sa gitna ng kaniyang kalituhan at kalasingan, ay hinahayaan lang ang sitwasyon—hindi alintana kung sino ang kaharap, basta ang mahalaga ay ang init na kaniyang nararamdaman sa sandaling iyon. Napaungol si Jazz nang maramdaman ang dila sa leeg nito at kamay na dumapo sa hita niya Ohh...!! Ang init ng paghaplos ni Wilbert ay nagdulot ng kakaibang kuryente na dumaloy sa buong katawan ni Jazz. Nang maramdaman ni Jazz ang mainit na dila ni Wilbert na humalik at nag-iwan ng marka sa kaniyang leeg, kasabay ng malalaking kamay nito na dumapo at gumapang paitaas sa kaniyang hita, biglang nagising ang buong diwa ni Jazz. Ang bawat hibla ng kaniyang lasing na isip ay biglang nagliwanag. Hindi ito ang paraan kung paano maglambing ang kaniyang asong si Choo Choo. Ang bigat ng katawan, ang lakas ng kapit, at ang mapangahas na paraan ng paghawak ay malayo sa anumang hayop na nakasanayan niya. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa dilim. Ang kaniyang puso ay tumibok nang mabilis, halos lumabas na sa kaniyang dibdib sa kaba. Agad siyang huminto sa paghinga, pilit na inaalala kung nasaan siya. Nang muling maramdaman ang haplos ni Wilbert sa kaniyang hita—isang haplos na puno ng pagnanasa at pagmamay-ari—tila biglang nawala ang lahat ng epekto ng alak sa kaniyang sistema, pinalitan ito ng matinding panlalamig at takot. "S-sino..." pabulong na tanong ni Jazz, ang boses niya ay nanginginig at puno ng pagkalito, habang pilit na humihiwalay sa pagkakayakap. Pero bago pa man siya makagalaw nang maayos, naramdaman niya ang malamig at malalim na tingin ni Wilbert sa dilim, isang tingin na nagpahiwatig na alam na nitong gising na siya. Nanigas si Jazz sa kinahihigaan niya nang marealize ang maling posisyon. Ramdam na ramdam niya ang init ng hininga ni Wilbert sa balat niya, at ang malalaking kamay nito ay hindi pa rin kumakawala sa kaniyang hita—tila hindi rin ito nagmamadaling bumitaw. "Jazz?" Ang boses ni Wilbert ay garalgal at malalim dahil sa antok at alak, pero nandoon ang pamilyar na tono ng pagiging masungit at awtoritatibo nito. Unti-unting gumalaw si Wilbert, pilit na dinidilat ang kaniyang mga mata habang nag-aadjust sa dilim. Nang magtama ang kanilang paningin, sandaling natigilan si Wilbert. Ang dating mapaglarong haplos sa hita ni Jazz ay biglang tumigil, at may bahid ng gulat at pagkalito ang kaniyang mukha. Napabangon nang mabilis si Jazz, halos mahulog na siya sa kama sa tindi ng pagkataranta. "W-Wilbert?! Anong... bakit ikaw?! Nasaan si Choo Choo?" nauutal na sigaw niya, bagama't pabulong dahil sa takot na baka makarinig ang kuya niyang si James. Napaupo rin si Wilbert sa kama, ginulo ang kaniyang buhok habang sinusubukang i-proseso ang sitwasyon. Mabilis na nagbago ang expression ng mukha nito mula sa pagkalito patungo sa kaniyang natural na pagiging malamig at iritado. Inayos niya ang kaniyang suot na polo na bahagyang nabuksan dahil sa kaguluhan kanina. "Anong ginagawa mo sa guest room, Jazz?" matigas na tanong ni Wilbert, habang tinatangkang itago ang ebidensya ng pagkalasing niya kanina. "At anong klaseng pagpasok 'yan? Lasing ka ba?" "Ako dapat ang nagtatanong niyan!" balik-sigaw ni Jazz, habang pilit na kinakalma ang kaniyang mabilis na t***k ng puso. "Akala ko—akala ko aso ko 'yung kayakap ko! Ang tigas mo kasi!" Sa sandaling iyon, parang bumalik ang lahat ng kahihiyan sa isip ni Jazz. Ang paghimas niya sa "balahibo" na kala niya ay sa aso niya, at ang pagtugon ni Wilbert sa kaniyang haplos—sobrang malinaw na lahat sa kaniya ngayon. Napakagat-labi si Jazz, hindi alam kung tatakbo ba siya palabas o magkukunwaring panaginip lang ang lahat ng nangyari. Nakatingin lang si Wilbert sa kaniya, at sa dilim, parang nakikita ni Jazz ang pagngisi nito nang bahagya—isang ngising puno ng sarkasmo at panganib. "So, sa tingin mo, aso ako?" ulit ni Wilbert, na unti-unting lumalapit muli sa kaniya. "Ganoon ba kahina ang memorya mo pagkatapos uminom, o baka naman... gustong-gusto mo lang talaga ang ginagawa mo kanina?" "Over my dead body!" gigil na bulong ni Jazz, ang mukha niya ay halos kasing-pula na ng wine na ininom niya sa bar. Hindi na niya hinintay ang susunod na sasabihin ni Wilbert; parang kidlat siyang tumalon mula sa kama at nagmamadaling lumabas ng guest room. Sa bilis ng kaniyang kilos, muntik na siyang matalisod sa sarili niyang mga paa, pero hindi na siya lumingon. Ang tanging nasa isip niya lang ay ang makarating sa sarili niyang kuwarto bago pa siya makita ni Kuya James na naglalakad na parang tanga sa hallway. Pagkapasok niya sa sarili niyang silid, agad niyang isinara ang pinto at sumandal dito, habang hinihingal at hawak ang kaniyang dibdib na halos sumabog na sa lakas ng t***k. "My God, Jazz... anong nagawa mo?" naiiyak na bulong niya sa sarili. *Si Wilbert! Ang pinaka-masungit na business partner ni Kuya!* Habang nanginginig ang mga kamay na nagtatanggal ng kaniyang sapatos, hindi niya mapigilang maalala ang pakiramdam ng kamay ni Wilbert sa hita niya at ang malamig na boses nito. Pakiramdam niya ay gusto na lang niyang lamunin ng lupa sa sobrang hiya. "Mamamatay na yata ako sa kahihiyan," sabi niya habang humihiga sa kama, pilit na tinatabunan ang mukha ng unan para pigilan ang pagbuhos ng kaniyang emosyon. Samantala, sa kabilang kuwarto, naiwan si Wilbert na nakaupo sa gilid ng kama. Ang kaniyang mapait na ngisi ay unti-unting napalitan ng isang mapanghamong tingin habang nakatingin sa pintong pinasukan ni Jazz kanina. Hindi niya akalaing ang "bata" na kapatid ni James ay may itinatagong ganito kalakas na dating sa ilalim ng kaniyang pagiging inosente.