Enchanted Galaxy: Escaping Reality

Chapter 1

Her POV

There are instances in lives that we dream of being taken by the fantasy. Life is full of surprises, we can't identify whom we trust.

There are so many what-ifs in life.

What if we die?

What if we have superpowers?

What if we don't have a problem to face?

What if we don't need to eat?

Is heaven real?

Is God real?

Who made satan?

Who made God?

I always wish I have all the money in the world to provide what I need.

I always thought that the key to being happy is having a lot of money.

But oh, I was wrong.

Contentment.

In life, we need contentment, if we don't have one, we will be still striving to what we don't have.

I'm not confident in what we have, call me social climber but I am not happy with our financial status.

Beauty.

Why does everyone seem to be perfect?

They have money, fame, friends, a happy family and etc.

What about me?

Why do I look like a f*****g potato?

When woman out there is confidently ramping with their face without using some makeup while I, on the other hand, looks so oily.

I wish I could choose my own destiny.

There's no need to introduce myself. You'll be bored if you'll read my life story.

If you're wondering who I am, I'm just a plain boring girl with a sharp tongue. You don't need to know me. My name is too long to be introduced and it's a f*****g waste of time.

I'm now walking around in our school ground like I own the way. I'm too early for my first subject, I don't want to be late nobody cares if I'm late by the way.

While walking, some people can't get off their eyes on me. I rolled my eyes. Anong ba'ng trip nila sa buhay? Ang aga-aga ang daming chismosa.

"Ang pangit niya..."

Oo alam ko, peste mga laitera!

As I've entered our classroom, I quickly thrown my bag on my seat. Do I need to state all the detail of my life happenings? This story is cliche as f**k.

"Hoy chaka na tapos mo na ba 'yong assignment mo? Pakopya naman oo... nakatulog ako kagabi eh." one of my classmates said. I don't know her name and I don't have a reason to know her either.

I didn't mind her but instead, I've picked my earphones from my bag and put it in my ear. Who the heck they think they are? I may be ugly but I'm not a fool. Ang hirap gumawa ng assignments tapos ko-kopyahin lang ng mga siraulong kaklase mo.

"Hmp! Pangit na maldita pa!" She left me with some foul words because I didn't give her any attention.

Bobo na, laitera pa.

Minutes later, many students gathered inside the room. I've known the faces of my classmates but not their names. We're classmates since High School. I just know that they are my classmates, 'yon lang naman ang importante diba? teka lang –ba't pa ba ako nagpapaliwanag?

"Does any of you here came from a family of doctors?"

I raised my right hand. My mother is a doctor same as my father, together with my uncles and cousins aside from me of course, I'm still a Senior High School Student.

Lumingon lahat ng ka-klase ko dahil ako lang ang nag-taas ng kamay. They have different reactions, some of them just snicker and some rolled their eyes.

"Ms. Wright, where do your parents work?"

"Hospital, sir," I answered politely. Nagtawanan lahat ng ka-klase ko dahil sa sagot ko. Aba'y saan ba nakikitang nagtatrabaho ang mga doctor, sa morgue? Natawa rin ang guro ko dahil sa sagot ko.

Alam ko na ang pilosopo ng sagot ko, ngunit wala talaga akong alam kung saang lupalop ng mundo nagtatrabaho ang mga magulang ko. All I knew is that, they are both doctors.

"If you came from a family of doctors, then why are you so ugly?' Tanong ng ka-klase ko na pok-pok. Harsh word but that's true.

Many laughed because of her question, that's why I looked at her way then smiled evilly.

"There is a different kind of doctor, hindi lang isa... did I mentioned that my parents were plastic surgeons? Diba wala? Anong klaseng tao ka ba, bobo o puta? Study hard before you open your mouth, don't just spread your legs. Why don't you ask for a medical check-up? Kinalawang na 'yang utak mo dahil hindi mo ginagamit."

Naghiyawan lahat ng ka-klase ko dahil sa sagot ko. Bihira lang ako mag-salita, at kapag nag-salita ako, hindi niyo magugustuhan ang mga lumalabas sa bibig ko, just like what I've said earlier, I have a sharp tongue not literally stupid.

"Okay that's enough class... Ms.Wright– I'll talk to you after class."

I just nodded at our teacher.

All of my stupid classmates looked at me like I did something horrible and our teacher will punish me later. Hindi ako kinabahan dahil wala naman akong kasalanan, siya ang na-una, sinabayan ko lang.

Nagturo na ang guro namin kaya nakinig na ako. Hours later, tumunog na 'yong bell. Hindi pa lunch break namin mga tanga. Hudyat iyon para sa ikalawang asignatura.

Total at binasa niyo naman 'tong storya ko, manigas kayo. Pangit na kung pangit pagtiisan niyo na lang wala naman kayong choice kundi basahin 'to. Alam kong iniisip n'yong napaka walang kwentang character ko. Oo, alam ko. I warned you didn't I?

After our class, I walked towards the jeepney stop. I don't have my own car because I'm still a minor. I don't have a maid like the usual protagonist in the story. We don't have a super huge mansion and I don't have suitors. But lastly, I don't have a human friend.

As I've entered our small gate, two cute little puppies are waiting at the doorstep. I treated them like my own babies and friends. It's better this way; than to have a chit-chat with your plastic friends.

"Hey Pups, do you want to play with mommy?" Cliche pakinggan pero nakikipag-usap ako sa mga aso. Hindi naman sila sumasagot kaya okay lang. They licked my cheeks that's why I smiled. Ang cute nila.

"O apo, nandito ka na pala." my grandmother said. Lumapit ako sa kanya at nagmano. I'm still respectful to the person who deserved to be respected.

"Kumain ka na ba?" I just nodded then grab the puppies that are still waiting on the floor, then I went upstairs.

When I entered my room, I threw my bag anywhere, hindi ako sobrang linis na tao. Kung papasok ka sa kwarto ko, parang kwarto ng lalaki dahil nagkalat lahat ng mga libro, make-up's at mga damit.

I removed my shoes then put it under the bed. Mabuti ng dyan ko ilagay upang hindi ako mahirapang hanapin ang mag ka-pares kong sapatos.

"Terreze! Saan mo inilagay ang concealer mo? Ubos na 'yong akin."

Nakapasok na pala ang pinsan ko, si Diane. Isang dakilang impakta. Hindi man lang marunong kumatok.

"Naubos na 'yong sa'yo? Edi... bumili ka." sagot ko kaya napairap siya. Humiga ako sa kama at napatitig sa kisame. The two dogs laid beside me.

I felt that Diane picked up all my trashes on the floor, she loves to clean my mess and there's no problem that. It's a big benefit.

"Saan mo ba kasi inilagay iyong concealer?— Ano ka ba Terezze! bakit pati itong panty mo ay nagkalat sa sahig?— Teka nilabhan ko na itong damit mo ah! Bakit nagkahalo itong maruming damit at hindi marumi?'

I closed my eyes and acted as if I'm super drain from school. I'm lazy to clean my own room, it's a waste of time. Talak parin siya ng talak habang naglilinis sa kwarto ko. She's way older than me, seven years gap to be exact.

She's my cousin from my mother side, she lives in our house to have a vacation and at the same time, she's studying an art class.

Galing siyang ibang bansa, hindi ko alam kung saang bansa at wala akong pakealam. Summer na raw 'don sakanila kaya dito niya naisipang mag-stay para mag-aral.

Umopo siya sa may-paanan ng kama ko kaya naipit niya ang aso ko na kasing kulay ng bed sheet. Uminit ang ulo ko dahil nasaktan ang alaga ko, kaya naman mabilis pa sa alas-kwatro ay tumakbo siya palabas ng kwarto bago ko pa siya ma-karate.

The dog's eye looks like it was ready to cry while staring at me. So I tapped its head to head ease the pain.

"Does it hurt much Pol?" umiling lang 'yong aso sa'kin na parang naintindihan ang sinabi ko.

"Diane! Sagutin mo yaong telepono!" I heard my grandma shouted from downstairs. It looks like she's preparing for our dinner.

I decided to turn the television on but I can't find the remote. Perks of being lazy, I can't remember where I've put it. Peste. Nasa'n na ba 'yon? Hinanap ko ito kahit saang sulok ngunit hindi ko parin makita.

Malinis na ang kwarto ko dahil kay Diane, ayokong mag-ate sakanya dahil hindi rin naman kami mag-kapatid.

"Diane! Narinig mo ba ang sinabi ko?! Ang telepono sagutin mo!" Mukhang hindi parin bumaba 'yong pinsan ko kaya napagpasyahan kong puntahan.

Tatanungin ko narin kung nakita niya ba ang remote ng t.v.

Pumasok ako sa kwarto ni Diane ng hindi kumakatok. Napaka-aliwalas ng kwarto niya, unlike mine. Ngunit may agaw pansin sa'kin, isang familiar na piraso ng papel na nahulog sa sahig.

Nakita ko siya na nakaupo malapit sa bintana, nakatalikod habang may ipinipinta sa canvas. Pinulot ko ang mga bagong paint color na nasa loob ng box na nakalagay sa kama. Mukhang may ipinadalang mga bagong gamit panlibangan si Mama.

Binuksan ko ang takip at inamoy ang pinta. Smells like heaven. My grandmother is still shouting downstairs but my cousin didn't hear it.

I walked towards her direction then picked the pillow. I smashed it trough her head that's why she greeted me with a sharp glare. Yeah, whatever. Nakita niyang hawak ko ang bagong dating na paintings kaya tinanggal niya ang earphones niya.

"Huwag mo ngang galawin 'yan! Kabibili ko lang niyan eh!" I raised my eyebrow.

"Binili mo 'to? Talaga?" Nakataas na kilay na tanong ko sakanya. Her lips were now pale and her forehead is sweaty.

"O-oo sa online ko 'yan binili..."

What a lier. It's very pleasant to hear a lie especially when you already know the truth.

I've picked the piece of paper that I saw earlier. It's a receipt. The stamp showed that it was coming from another country together with the name of the receiver. Which is me of course.

"E ano to? Design... Brand ng store..."

Pangungutya ko pa sakanya.

"Oo na! Sa'yo nga 'yan! Matagal ka ng hindi nagpipinta kaya sa'kin na ang mga ito..."

"Anong akala mo sa sarili mo? Sinu-swerte? Wala ng libre ngayon kaya bayaran mo 'yan!"

Nalukot ang mukha niya sa sinabi ko.

"Wala akong pera dito Terreze kaya utang na lang."

"Saan ko ililista? sa hangin?"

The door opened and my grand mother's furious face came along while still holding a spatula. Nakalimutan ko, kaya pala ako pumunta rito upang tawagin si Diane.

"Ano ba kayong dalawa?! Kayo ba ay mga bingi?! Kanina pa ako tawag ng tawag sa inyo, hindi kayo sumasagot!"

"Lola si Diane lang ang tinawag mo... Hindi naman ako kasali." pagmamaktol ko sakanya.

Tinignan ako ng masama ni Lola kaya tumahimik na ako. Kinurot ni Diane ang tagiliran at sinabi—

"Narinig mo naman pala si Lola na tinatawag ako Terreze, e bakit hindi mo man lang sinabi sa'kin?"

"Eh sa nakalimutan ko eh! Ba't pa kasi ninakaw mo 'yong mga padala ni Mama sa'kin."

"Nagpadala si Amanda, Terreze?" tanong ni Lola.

"Kaka-sabi ko lang Lola, paulit-ulit?" Hinampas naman ni Diane ang likod ko upang pigilan ako na mag-salita. Strikto si Lola, to the point na nakakasakal.

"Aba'y ano naman itong mga ipinadala ni Amanda, Diane?"

"Mga p-pintura 'yan Lola, para sana kay Terreze... h-hiniram ko." Nalukot ang mukha ko dahil sa sinabi niya.

"Hindi niya hiniram 'yan Lola, siya ang nag-receive pero hindi niya sinabi sa'kin. Ninakaw niya 'yan."

"At bakit hindi mo naman sinabi kay Terreze na may ipinadala ang kanyang ina, Diane?!"

"Eh, akala ko kasi hindi na siya magpipinta pang muli pagkatapos nong—" Hindi na pinatapos ni Lola ang pagsasalita ni Diane.

"Kanina pa nag-re-ring ang telepono, akin na lamang isinagot sapagkat kayong dalawa'y nagbibingi-bingihan.­ Sus maryusep kayong mga bata! Alam niyong ako'y nagluluto..."

Inikot ko na lamang ang aking mga mata. Sumama na si Diane kay Lola sa ibaba, ako parin ay nananatili sa kwarto ni Diane na rating kwarto ni kuya.

Lumapit ako sa ipininta ni Diane, it was a plain portrait with some Bermuda grass. It wasn't finished yet. It was divided into two portions, the other one is lively and the other one looks like an abandoned place.

My palms were slightly shaking and sweaty when I picked the paintbrush. I gripped it tightly while slowly reminiscing the past.

My heart wants to paint, but my brain refuses to. I'm afraid of the things that I'll paint.

I breathed heavily then decided to let what my heart desires. Kung ano ang lumalabas na scenario sa utak ko ay 'yon ang aking maipipinta.

Sa kabilang banda, ipininta ko lang ang napakalaking Palacio, malaginto at napakaraming halaman. Sa kabilang banda ay isang nakakatakot na lugar kung saan napakaraming kalansay na nagkalat at nilalamon ng apoy.

I smiled at myself. It's been way too long since I held a paintbrush, makeup brush na lang lagi ang hinahawakan ko.

Tumunog ang tiyan ko, kaya napagpasyahan kong kakain na muna but before I went out to Diane's room, I wrote my code name on the lower portion.

Pag-baba ko ay nakita kong nag-aayos na ng hapag-kainan si Diane at Lola.

"Mabuti naman at bumaba na ang ating mahal na princessa, ako'y nahihiya sapagkat ika'y aming pinaghintay ng napakatagal. Ikaw ba ay nagugutom? Sabihin mo sa'kin at ika'y aking pagsisilibihan ng bukal sa aking kalooban." Mahabang pangungutya ni Diane sa'kin.

Umopo na ako sa silya. Tinignan ako ng masama ni Lola sapagkat nakalimutan kong maghugas ng kamay. Pumunta ako sa kusina at naghugas, may mga pinta pa na nakadikit sa aking mga daliri.

"Akala ko ba'y hindi na siya magpipinta pang muli alde?" narinig kong tanong ni Diane kay Lola. Hindi ko alam kung bakit alde ang tawag niya kay lola. Alde o balde? Ah basta.

"Huwag mo akong tanongin sapagkat ako'y wala ring alam." sagot ni Lola.

Tapos na akong maghugas ng kamay kaya umopo na ako upang kumain. Habang ngumunguya ako ay nakita kong nakapikit pa sina Lola at Diane, mukhang nagdarasal.

Hindi ko alam kung anong relihiyon nila, hindi naman sila roman chatolic sapagkat hindi sila nag-sign of the cross.

"Masarap ba Terreze?" tanong ni Lola kaya napatango ako. Sobrang sarap na parang makakalimutan mo pangalan mo. Ito ang aking paborito, linarang na pakol.

Hindi ko alam kung ano ang sangkap, wala rin akong interes alamin dahil hindi naman ako marunong mag-luto.

"Ang tumawag kanina ay ang iyong guro Terezze, ikaw daw ay hindi nagpakita matapos ng klase. Ano na naman ba ang ginawa mo?"

I forgot about the idea of meeting my teacher after the class. I'm too occupied while thinking of an alibi.

"Anong pakay ng 'yong maestro Terreze?" I swallowed my food before answering them.

"He asked me where does my parents work. I don't have any idea that's why I escaped."

The two looked at each other. Hindi ko alam, pero parang nag-uusap sila sa kanilang mga isipan.

"Sabihin mo nasa Canada sila nagta-trabaho." sagot ni Lola.

"Bakit hindi mo na lang sinagot kung saan sila nagta-trabaho habang kausap mo pa ang aking guro Lola?"

"Hindi naman siya nag-tanong sa'kin, bagkos ay nag-susuplong pa na ikaw ay may ginawa na namang ka-tarantadohan."

Hinayaan ko na lang silang dalawa na mag-usap habang ako'y kumakain ng matiwasay. Gusto ko ng matapos dahil may gagawin pa ako.

"Anong kurso ang 'yong kukunin Terreze? Malapit ka ng magtapos sa Senior High dapat nakapag decide ka na." sabi ni Diane.

I have this specific course that I want, but I'm still afraid that I won't fit in. Mahirap mag-aral ng napakatagal tapos malalaman mo na lang na hindi ka naman pala bagay sa ipinaglaban mong kurso.

Waste of time, waste of effort, and lastly waste of money.

I didn't answer her question but instead tumayo na lang ako upang umalis sa hapag-kainan.

Habang naglalakad ako paakyat ng hagdanan ay tumunog ang doorbell namin, hindi na ako nag-abala pa na tignan kung sino dahil wala naman akong inaasahang bisita.

Binuksan ko ang stock room namin na sobrang alikabok. Napaka-init rito sa loob, wala man lang kahangin-hangin.

Napag-pasyahan ko na hindi na dapat ako mag-pakulong sa nakaraan. Hindi na ako bumabata, kailangan ko ng maging wais sa pag-iisip.

There are so many boxes, mga damit na luma, mga laruan, mga sirang kagamitan.

The door slammed shut loudly kaya napasigaw ako.

Walang hangin upang maging dahilan ng pag-sara ng pinto. Tumakbo ako sa pintuan upang tiyakin na mabubuksan ko pa ba ang door knob dahil kung hindi, hindi na ako makakalabas pa.

Tama nga ang aking hinala, sobrang luma na ng lock kung kaya'y napakahirap na nitong buksan. Sobrang pinagpawisan na ang aking noo dahil sa pinaghalong kaba at takot.

Takot na hindi na makakalabas, takot na mauubusan ng hangin sa loob, at takot na may ahas.

Matagal na panahon ng ako'y nagpunta rito, ipinagbabawal kasi ni Lola ang lugar na ito sapagkat napakaraming gamit na maalikabok at kinakalawang na ang pintuan.

Sinubukan kong kumapa sa gilid ng pinto kung may switch ba ng ilaw, nabuhayan ako sapagkat meron nga. Nanlumo ako dahil hindi naman pala ito gumagana, ano pang saysay nito peste.

"Lola nandito ako loob ng stock room!" sigaw ko pa. Napakatanga ko dahil hindi naman pala ako maririnig nila dahil walang bintana at sementado pa ang lahat ng dingding.

Napa-upo ako sa sahig. Mukhang bukas ng umaga pa ako hahanapin nila Lola dahil tapos na kaming maghapunan. Hindi nila mapapansin na ako'y nawawala. Ba't ba ang malas ko? Sana may portal dito at lamunin ako patungong ibang lugar.

Biglang umilaw ang isang box kaya napasigaw ako sa takot. Punyeta.

Tumutunog pa ito ng 'I'm a barbie girl in a barbie world, life in plastic it's fantastic. You can brush my hair, undress me everywhere. Imagination life is like creation.'

I exhaled deeply then slowly go towards the twinkling object. Napaubo ako ng buksan ko ang box. Ang alikabok na dahil wala nang gumagamit.

The inside of the box is full of old toys. Napakalaki nito kaya nahirapan akong ibaba mula sa nakapatong na mga box. Tumutunog parin at umiilaw ang maliit na teleponong laruan kaya naaaninag ko ang ibang laman ng box.

Sana na man ay may makapa akong flashlight. Dahan-dahan kong hinukay ang ilalim ng box, nagbabakasakali na may makapang pamilyar.

I hurriedly removed my hand when I touched something long and cold. It wasn't rough, it felt smooth but I'm afraid to figure out what is it. Maybe it was a scale of the snake or maybe— just f*****g shut up stupid brain!

Tumayo na lang ako at sinipa ang box ng mga laruan dahil sa inis! Punyeta talagang buhay to.

If the thing that I touched was a snake, then it must do a hissing sound. Pero hindi naman ito tumunog kaya napagpasyahan kung kapain itong muli.

My eyes are now adjusting to the dark, it's a big help. I can see a little bit.

Pinulot ko ang laruang tumutunog, upang maging silbing maliit na ilaw. Kinapa kong muli ang ilalim ng box, sana hindi 'to ahas.

Mabilis ko itong kinuha, napakahaba nito at mahirap bunutin dahil maraming laruan ang nakapatong sa taas. Unti-unti kong naaaninag ang jumping rope. Gosh.

'Napakayabang mong jumping rope ka?! Akala ko pa naman ay isa kang ahas! Wala ka naman palang silbi!'

Sa inis ko ay itinapon ko ito sa malayo. Nahulog ang isang box mula sa itaas kaya napasigaw na naman ako.

"Ano ba?! Punyetang kapalaran to!"

Nang-gigigil na ako sa inis dahil tunog parin ng tunog ang laruang telepono. Nakakasawang pakinggan. Wala naman akong choice kundi pakinggan ito dahil ito lang ang mag-sisilbing ilaw ko.

Naiihi na ako dahil sa sari-saring emotion. Ayoko naman na matulog dito sa sahig. Mabuti na lang tapos na akong kumain kun'di gutom ang aabotin ko.

Kinapa kong muli ang box ng laruan at may nahawakan akong plastic. Mabilis kong kinuha ang barbie telephone bilang ilaw at nakita ko na ang nasa loob ng plastic ay mga laruang panluto.

Bigla akong na-excite. Hindi dahil maglalaro ako ng lutu-lutuan bobo, kundi baka may lighter dito.

Tama nga ang aking hinala, may mga maliliit na lighter nga sa loob na nahalo.

Yes! Hindi lang isa kundi napakarami. Para namang mag-sha-shabu ako rito. Mabuti narin para may extra pa ako, kung sakaling maubusan ng batery.

Ibinalik ko ang laruang tumutunog, hindi ko 'to itatapon, napakalaking pakinabang nito. Pinagdikit ko ang mga lighter na may flashlight para mas maliwanag.

Linapitan ko ang huling nahulog na box, isa itong jewelry box. Nang binuksan ko ito nagulat ako sa aking mga nakita dahil pictures namin ni kuya 'nong bata pa ako ang laman. Sayang walang pera.

Wala namang silbi ang mga baby pictures na ito. Mukhang bagong silang pa lamang ako. I looked at the pictures intensely and I felt a pinch in my heart.

I am alone.

They all have their own different lives while I'm here stucked. They are all happy while I'm here —.

Ibinalik ko sa loob ang mga pictures, ilalagay ko na lamang ito sa kwarto ko kapag nakalabas na ako.

Nang-bitbitin ko ang jewelry box, napakabigat pala nito. Walang hiya naman oh! Ano bang laman nito. Inalis ko na naman ang mga pictures at sinubukan buksan ang ilalim ng jewelry box.

Hinahampas ko ito at naririnig kong may bakal pa sa loob. Sa paulit-ulit kong yog-yog biglang bumukas ang harand, then a necklace with shiny large diamond pendant came out.