กอหญ้ายืนมอง ‘แขก’ ที่มาพร้อมกับพี่ชายด้วยสายตาแปลกใจ หากพอเหลือบไปเห็นหญิงสาวผู้ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ทางด้านหลังพี่ชายแล้วก็พอจะเดาอะไรได้เอง
พี่ชายคงจะพาแฟนมาให้คุณพ่อกับคุณผู้หญิงรู้จักไว้ล่ะมั้ง
เด็กสาวคิดในใจ ก่อนจะยกมือไหว้ทุกคนโดยหารู้ไม่ว่าความคิดนั้นผิดถนัด...การที่แจนได้ตามวิชมาถึงที่นี่ได้ก็เพราะวิชลากเธอมาเป็นเพื่อนด้วยต่างหากล่ะ
“เอ่อ...กอหญ้าไม่กลัวพี่ใช่มั้ย ?” วิช เอ่ยถามขึ้นเมื่อต้องเดินผ่านเธอเข้าไปในบ้าน
ดวงตากลมโตสีดำขลับเพราะสวมคอนแทคเลนส์ เงยขึ้นมองตอบอย่างงุนงงกับคำถาม
“ไม่กลัวค่ะ”
วิช ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับยกมือลูบอก ก่อนจะยิ้มร่าตามเคย
“ดีแล้วๆ พี่กลัวว่าพอเห็นหน้าพี่แล้วจะเป็นลม ไข้ขึ้นเหมือนเมื่อวันเสาร์ซะอีก”
ใบหน้าเนียนเกลี้ยงเกลาขึ้นสีเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น เธอถูกพี่ชายอุ้มพาขึ้นห้องต่อหน้าทั้งสองคนแบบนั้น...น่าขายหน้าจริงๆ
“นายมานี่” อย
