“หนาวหรอ? งั้นกลับเข้าข้างในกันดีกว่า”
“ไม่ๆ ...ไม่หนาวค่ะ” แจน รีบดึงแขนแข็งแรงไว้เมื่อเขาทำท่าจะเดินกลับเข้าไป
โอกาสที่จะได้อยู่กันตามลำพังอย่างคู่รักมีไม่บ่อยนัก ทำให้เธอไม่อยากพลาดช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ไป
นัยน์ตาสีดำสนิทราวกับความมืดอันยากจะหยั่งถึงหันกลับมามอง ใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเหลือบสายตาลงมองที่มือของเธอ ทำให้แจนรีบปล่อยมือออกราวกับจับต้องของร้อนเมื่อรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป ใบหน้าเนียนกลายเป็นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก คำพูดก็ดูเหมือนจะติดๆ ขัดๆ ราวกับเด็กเพิ่งหัดออกเสียง
“คะ...คือ...แจน...แจนไม่...หนาว...เอ่อ...ธะ...ธีม...ธีมมีอะไร...ก็...ก็พูดมาเลย”
รอยยิ้มอันหายากพลันแย้มมากขึ้นอย่างที่แจนไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นยิ่งทำให้เธอใบหน้าร้อนผ่านมากขึ้นกว่าเดิม แต่ถึงต้องเป็นไข้ในตอนนี้เธอก็ยอม ขอเพียงแค่ได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มแสนหวานนั่นแม้สักวินาทีก็พอแล้ว!
“แค่คุยกัน..
