"Bunu gerçekten yapmak zorunda mıyım?" diye sıkılmış bir ifadeyle konuşurken Lydia aynı cevabı üç milyonuncu kez verdiğinden olsa gerek, oldukça robotik bir sesle "Kesinlikle zorundasın." diye beni yanıtlamış ardından da ellerinden çıkan ve altın renginde parlamaya devam eden zincirlerle beni bağlamaya devam etmişti.
Aslına bakarsak, bir anda kendimi böylesine absürt bir durumun içinde bulmak benim için bile oldukça şaşırtıcı bir durumdu.
Şu anki bedenim çoktan on sekiz yaşına basmıştı, öğrencilerimle karşılaştığım ilk zamanı ve kendimi bu taht savaşlarının ortasına nasıl attığımı hatırlamaya başlamıştım. O dramatik günden bu yana kimseyle konuşmadan sessizce odamda oturmaya devam etmiş, kitaplar okumuş ve daha önceden sisteme kaydettiğim Edora şehrinin taslağıyla ilgili çeşitli inceleme
