Reality Series 2: Behind Her Success

Chapter 18

Chapter 18

"We need to immediately go back to the city" paos kong sabi.

After an hour of crying in Raf's arms. I already got a hold of myself again. I left for almost one week to give myself some time but all s**t happened when I was gone.

"I-I s-shouldn't leave, m-maybe this things won't happen" wala sa sarili kong sambit.

Another tears fell again. My Dad is gone and he's still out of the country. We still need to process the papers to brought him here in the Philippines.

"It's not your fault, love. Shhh stop crying" pagpapatahan sa'kin ni Raf.

His voice is very soothing to my ears. Full of care and gentle.

It's not just my problem right now. After recieving an email from Courtney. I still read the message of Clover.

My Dad's brother steal money from our company and Tito Alpert is nowhere to be found. Marami nangyari sa loob ng mahigit isang linggong wala ako.

I can't help but to blame myself for everything.

Is it forbidden now to be happy?

Kung ito lang rin naman ang kapalit ng isang linggong kasiyahan kasama si Raf. I'd rather attend my meetings for the past whole week and we'll just date in a classy restaurant.

Hindi na sana ako nagpahinga saglit. Mas lalong dumami ang problema ko.

Nanghihina ako at halos hindi na mailagay sa maleta ang mga damit ko. Halos si Raf nalang ang kumikilos para sa pag-eempake.

Biglaan ang pag-alis namin. Our flight is tomorrow but I want to leave this paradise as soon as possible.

I need to face my problems again.

Tulala ako buong biyahe namin. Sa sobrang lutang ko, hindi ko namalayan na nasa Manila na kami. Tsaka lang ako bumalik sa reyalidad ng makita ko ang driver namin na nakaabang sa labas ng airport.

Kinuha niya ang dalang maleta ni Raf.

"I'll go with you. Nandito lang ako" ani Raf at pinagsiklop ang mga daliri namin.

Hindi niya ako iniwan, sumama siya pagpunta sa bahay namin. Hindi man lang siya umuwi sa bahay nila.

Pagdating ko sa bahay, nakaabang si Courtney sa may living room. Tulala lang din siya at mukhang kagagaling lang sa pag-iyak. Kahit si Clover ay nandoon, nagbabasa siya ng libro pero props niya lang 'yon.

I saw her single tear fell. Agad niya 'yong pinunasan at nagpatuloy sa pagbabasa. My sisters looks so hopeless so do I.

"Go on" ani Raf ng makitang pinagmamadan ko lang ang mga kapatid ko.

I badly want to hug and comfort them. I need to be strong right now. Ako ang tumatayong panganay ngayon dahil wala pa rin si Ate Cela.

Alam na kaya niya?

Mabagal akong naglakad palapit sa kanila. Hindi man lang nila napansin na nakauwi na ako. They are too occupied to notice me.

"Courtney, Clover" pagkuha ko sa atensyon nila.

Doon lang sila natauhan. Mabilis pa sa alas kuwatrong lumapit sa'kin si Courney. She hug me at naramdaman kong namamasa ang damit na suot ko. Mahigpit ang yakap niya na parang nawawalang bata na ngayon lang nakita ang isa sa kamag-anak niya.

"A-Ate" she cried.

Lumapit na rin si Clover papunta sa'min at nakiyakap na rin. Pinipigilan kong tumulo ang luha ko pero hindi ko kaya.

Seeing my sisters hurt and crying and hugging me to felt comfort that our Mom cannot give right now because she's not here.

Mas malala nga si Mommy dahil mag-isa siya ngayon doon sa States. She's grieving alone at wala kami sa tabi niya.

We cried in the living room while hugging each other. I need to be brave for them. Hindi ito ang panahon para magpakita ako ng kahinaan. Pasimple kong pinunasan ang mga luha sa pisngi ko.

"I-I'm sorry Ate. I-I s-should the one who t-took over the company" Clover said while sobbing.

"Shhhh, i-it's not your fault okay?" I said.

"N-No, I-I'm on my l-legal age. K-Kaya ko naman i-ihandle 'yon" Clover said with full of regret.

Hindi! Hindi niya kasalanan. I was the one who took over our company. Dapat hindi ko iniwan! Dapat hindi ko pinabayaan habang hindi pa maayos ang sitwasyon.

"Shhh. I-It's okay. The authorities are now looking for Tito" pagpapatahan ko sa kanya.

Kahit nanghihina at gustong-gusto ko ng magbreak down dahil sa patong-patong na problema. Pinipilit kong maging malakas.

Ilang minuto pa kaming nasa ganoong sitwasyon ng mayroong maglapag ng tatlong baso ng tubig sa center table.

"You three should drink" seryosong sabi ni Raf.

Kumalas naman ng pagkakayakap sa'kin ang dalawa. Kinuha nila ang tubig at pinunasan na ang mga luha nila.

Umupo naman si Raf sa tabi ko. Inakbayan niya ako at sumadal naman ako sa balikat niya. Isang butil ng luha ang pumatak na naman pero agad kong pinunasan.

I should stop crying. I need to be strong. For Mom, for my sisters.

I said to myself.

Uminom na ako ng tubig at pinagmasdan ang mga kapatid kong tulala pa rin.

I know that there's a possibility that Dad will not open his eyes but it still hurts and it's not easy to accept.

It's my father that we are talking about. He is one of the reason why I am living in this world. Kahit hindi ko siya masyadong nakakasama, nararamdaman ko pa rin ang pagmamahal niya sa'ming mga anak niya.

He's such a great father. Always do everything to give us comfortable life.

"Aakyat lang muna ako itaas. Tatawagan ko muna si Mommy" sabi ko sa dalawa kong kapatid.

Tumango lang sila. Tumayo naman ako, nakasunod sa'kin si Raf. Hindi niya pa rin ako iniiwan. I'm so lucky to have him.

He can fully understand my situation right now. Ipinaparamdam niya sa'king mayroon akong nasasandalan.

Nang makarating ako sa kuwarto. Nanghihina akong napaupo sa kama. Napasandal nalang ako sa headboard at napatulala.

"Raf" mahina kong sambit.

"Hmmm?" tanong niya habang pinaglalaruan ang mga daliri ko.

"Thank you. Thank you for staying by my side" I said.

Nagtama ang aming mga mata. Wala akong ibang makita doon kundi pagmamahal at gentleness. I even saw pity for me.

"You're my girlfriend. It's normal to be by your side. With or without problem. In happiness or sadness. I'm always here for you, love" seryosong sabi ni Raf.

He hug me after saying those words. We stayed like that for almost an hour before I get a hold of myself again.

Now, I have the strength to call my mother. I didn't talk to her yet. Hearing her sobs and agony make me weak too.

Hawak lang ni Raf ang kamay ko habang tinatawagan ko si Mommy. My first attempt is failed. She didn't answer the call so I call her again.

After three rings, she finally answer the phone.

"Mom" bungd ko sa kanya.

"Cerene, anak" she said.

Her voice cracked. I want to comfort her. I really want to go there to stay by her side.

"Mom" I utter.

I can't say anything.

I don't know what to say.

Ang boses ni Mommy na hinang-hina. She sounded so hopeless and weak. I really want to hug her right now.

"Cerene, n-naasikaso ko na ang pag-uuwi sa labi ng Daddy mo. I know what you were thinking. Stay there, be with your sisters" she said on the other line.

She sounded so weak while saying those words even if she want to sounded it sophisticated and formal like she always do.

My mother failed to do that. Naawa ako sa sitwasyon ni Mommy.

"But Mom I want to-" pagkontra ko.

"No, Cerene" mariin niyang pagtanggi.

"Okay but take care of yourself Mom" I whisphered.

We talk a little bit but she already bid her goodbye. I didn't open yet the topic about my Dad's brother who stole almost seven digits.

Humiga ako sa kama at ang unan ko ay ang lap ni Raf. Masuyo niyang hinahaplos ang buhok ko. I felt relax because of that. I felt relax because he is on my side.

Hindi ko namalayan na nakatulog na ako dahil sa simpleng paghaplos niya sa buhok ko. I woke up early with Raf's arms wrapping around my waist.

He is peacefully sleeping. He is really handsome. I can't deny that.

Unti-unti kong tinatanggal ang pagkakayakap niya sa'kin. Pumunta ako sa banyo para gawin ang usual morning routine ko.

Paglabas ko tulog pa rin si Raf. I am wearing an office attire. I need to check our company. Naglalagay ako ng lipstick ng makita ko sa repleksyon ng salamin na ang bagong gising na itsura ni Raf.

Nakasimangot siya habang palapit sa direksyon ko.

"You're going to your company? Dapat ginising mo ako. I will accompany you" he said.

"Mukhang masarap kasi ang tulog mo. I don't want to disturb you and isa pa, hindi ka ba hinahanap sa inyo. You almost live here in our house" I said while putting a simple earing on my right ear.

I need to look presentable while talking to the board. I am wearing an all white office attire. I have a fierce look with matching red lipstick and high ponytail.

I look more mataray because of my make-up but it's all I want. Kailangan kong tapangan at harapin ang mga board members.

Hindi biro ang ginawa ng kapatid ni Daddy. Our company is doing well not until he stole money at hindi maliit na halaga.

It's nine digits for pete's sake!

I don't really understand Tito Alpert for doing that! He's such a great man. I can't believe that he really made it to us, to his own family.

Kung kailan pang nasa ganitong sitwasyon kami. Maraming problema tapos dumagdag pa siya.

My uncle is really heartless!

"My parents are busy and I think they don't mind at all" kibit-balikat niyang sagot.

"Wait for me. I'll just take a shower then I'll go with you" he added before finally walk to the bathroom.

Mas mabuti na rin sigurong kasama ko si Raf. Hindi naman natagalan ang pag-iintay ko sa kanya.

Nabihis siya ng simpleng t-shirt at ripped jeans.Magulo rin ang buhok niyang mamasa-masa. Simple lang ang ayos niya pero malakas ang dating.

"Let's go" I said.

Nakasunod niya sa'kin. Mas nauuna akong maglakad. Rinig na rinig ang tunog ng heels ko sa bawat hakbang dahil sa sahig naming natural na kahoy.

Kahit mas nauna akong maglakad, nahuli niya ang bawyang ko at ipinulupot ang kamay niya doon.

I felt so secured. Sa totoo lang ay kinakabahan ako. Hindi ko alam kung lumabas na ba sa publiko ang ginawang pagnanakaw ng kapatid ni Daddy.

I haven't talk to the board yet.

Wala akong makitang katao-tao sa bawat pasilyo ng bahay namin. Sobrang tahimik at ang lungkot ng aura.

Iginiya ako ni Raf ng makarating na kami sa garage. I am so silent the whole ride. I've never been this nervous before. My forehead hand is so cold even though mahina na ang aircon.

"You look tense" puna ni Raf.

"Am I?" mahinang tanong ko.

Kumunot naman ng bahagya ang noo niya. Napansin kong nakatigil na pala kami sa tapat mismo ng kumpanya. I guess this is a wrong move because the media are all over.

"Yeah, kanina pa tayo nandito. Ngayon mo lang napansin? Kaya mo ba talaga? You know you can wait for your Mom to be here before you face the board members" aniya pa.

He even held my cold hands. The warmth of his hands made my heart beats more, not because I'm nervous but because I'm with him.

"I-I can do it myself. I can do this." I said with finality.

Gusto kong pag-uwi ni Mommy maayos na ang gusot na ito. Kung hindi man maayos agad ay gusto kong siguraduhing may progress na.

"You sure?" He held my face.

Our eyes met, matagal ang naging titigan namin ni Raf hanggang sa may kumalampag sa bintana.

Nagulat ako at napatingin doon. Thank god, the car we brought is heavilty tinted. Hindi kita kung sino ang tao but I'm sure the media has an idea whose the person inside this car.

"This is a wrong move. You should park the car on the basement" I said.

"Yeah" he said.

Kinabig na niya ang kotse paatras. Hindi pa rin natitinag ang media. Talagang sinusundan ang mabagal na pag-atras ng sasakyan namin.

Ano bang gusto nila? Our life is not that private pero kailangan ba talaga nilang makisawsaw sa ganitong issue? Well, our family now is in the center of attention in the media.

This is a big scoop for them. A millionare stole billions from the company of his brother.

Ano pa kaya kung malaman ng media na wala na si Daddy? Edi mas lalo kaming pagpipyestahan. Masyado silang nakikisawsaw sa buhay ng may buhay.

"Wait me here. I think mabilis lang naman ang meeting ko or if mainip ka-"

"I can wait, love. I just read some books" Raf cut me off.

He even show me his thick book about law. I just nodded and gave him a sad smile.

Hindi talaga maalis sa isip ko na napakaswerte ko kay Raf. He's really a good catch. I can't imagine my life without him.

Sa sobrang dami kong iniisip, hindi ko namalayan na nasa tamang floor na pala ako. Bumukas na ang elevator. Nakaabang doon ang secretary ko na si Ren.

"Mabuti Ma'am nakabalik na kayo" malungkot niya akong binigyan ng ngiti.

I don't know, kami-kami palang naman ang nakakalaam na wala na si Daddy so maybe her sad smile pertaining to the billions that we loss.

"Kumpleto na po ang board Ma'am, kayo nalang po ang hinihintay" she said.

Tumango lang ako at akmang didiretso nna sa board room pero pinigilan ako ni Ren.

"Why?" I ask and shot my brow.

"Ma'am may kailangan po kayong makita bago po kayo humarap sa board"

"And what is that? Hindi ba pwedeng pagkatapos nalang? Sabi mo kumpleto na sila diba?" pilit kong ginawang casual ang boses ko.

Ren looked so tense. Parang may hindi maganda ang gusto niyang ipakita.

"Importante po" she said.

"Sige let's go muna sa office" sabi ko at nauna na.

Napapalingon sa'kin ang mga ilang empleyado. Siguradong kalat na kalat na rito ang ginawang kabulastugan ng Tito ko.

"Ano ba sasabihin mo Ren?" tanong ko ng maupo sa swivel chair.

Inilapag niya ang hawak niyang folder kanina pa. Kunot noo ko namang kinuha 'yon at binasa.

Kumunot naman ang noo ko sa nabasa. I know our sales for the last months is not quite good.

Kumikita ang kompanya pero hindi ganoon kalaki. At ngayong nagnakaw ang si Tito. The company is in dept.

Palugi na ang kompanya. Our company is failing.

Nabitawan ko ang hawak kong folder. Parang nanghina agad ako. Almost one week na kapabayaan, ganito na ang nangyari.

I can't help but to blame myself. A single tear fell pero mabilis ko 'yong pinahid.

Ren lend me a tissue but I refused. Baka lalo lang magsilabasan ang mga luha ko.

Ang lakas kong magpatawag ng board meeting pero hindi ko muna inaalam ang lagay ng kompanya. I thought it's doing well even if we loose billions but I'm wrong.

I think we might loose the company.

No, we will definitely loose it.

"Ma'am?" pagkuha ni Ren ng atensyon ko.

I sighed heavily.

"Thanks for this Ren" I said at tumayo na.

Para ngang na-out balance pa ako, mabuti nalang nakahawak ako sa table.

"Ma'am kaya niyo ba? Gusto niyo po ipa-cancel ko nalang yung meeting. We'll remove it next day kung hindi po talaga kayo okay" bakas ang pag-aalala sa boses niya.

Umayos ako ng tayo at umiling.

"No, I'm fine" I said and stand straight.

Akmang lalampasan ko na siya ng tinawag na naman niya ako.

"Narinig ko lang po yung board members Ma'am. They are planning to pull off their shares daw po" nag-aalangang sabi pa niya.

Tumango-tango naman ako.

After reading the folder that Ren gave. Naisip ko na agad 'yon. Sino ba pang gaganahan na mag-invest sa palubog ng kompanya? Business man take risk but this one is a big risk.

I'm trying to think positive pero sa tingin ko talaga ay mahirap ng ibangon ang kumpanya. Mababayaran ang mga utang kung ibebenta ito sa iba. That's what I thought.

Pagbukas ko ay nag-uusap usap pa ang ibang board members pero agad ring tumatihimik.

I remain my straight and serious face. Umupo ako sa pinakadulong upuan.

I cleared my throat first before I speak.

"We all here know why I called for this meeting" I said.

Tumango-tango naman ang iba.

"Alpert Menesis stole billions and the company is not doing well for the past months. Hindi ganoon kalaki ang naipapasok na pera so I suggest-" someone cut me off.

"Palubog na ang kompanya Miss Menesis. We will pull our share or sell it." putol ni Mrs. Perez sa'kin.

Agad na nagsitanguan ang iba pa. Sandaling nagkaroon ng komosyon. Kanya-kanyang komento pero isa lang ang pumapasok sa isip ko.

We loose our company and it's my fault.

"I know your concerns. Kaya nga nagpatawag ako ng meeting. Lumabas na sa media ang ginawang pagnanakaw ni Tito. We didn't expect that he will do that. I know this is business. Money is what we are talking about here but I hope you understand our situation" I said in a low tone but still maintaining my straight face.

"We understand Miss Menesis and for your loss." ani Mr. Garcia.

I am a bit shocked that he knew that my father died. Ganoon rin ang ginawa ng iba. They said their condolences for our loss.

"So we are all settled. Meetinga adjourned"

Mabilis namang nasettled ang meeting so I just stand up sophisticatedly even though my knees is trembling.

Anytime I know I would break down but I'm trying my best to pretend that I'm okay.

Pinauna kong lumabas ang lahat. Tahimik na tahimik sa board room bago ako tuluyang lumabas. Hindi na ako dumaan sa office. Diretso agad ako sa elevator.

Ang sikip-sikip ng dibdib ko. Nang nasa basement na ako, kahit nakaheels ako patakbo akong pumunta sa kotse ni Raf.

I knocked the window so the door immediately open.

Pagkapasok ko palang. I hug him tight. Ang kanina ko pang pinipigilan kong pag-iyak pinakawalan ko na.

My loud sobs are all over the car.

"What happened?" aniya habang hinihimas ang likod ko.

His voice is very soft yet manly.

"This is my fault. This is my fault Raf. This is my fault" paulit-ulit kong sambit.

Inaalo niya lang ako. Hindi na ako makapagsalita ng maayos. Paos na ako kaiiyak sa mga bisig niya.

"Y-Yesterday I lost Dad and now I lost our company" paos, basag at puno ng sakit kong sambit

-----

10:10 PM. November 3, 2020