“โอ้ย!” เสียงร้องดังขึ้นทันทีหลังจากขยับร่างกาย ความเจ็บวิ่งพล่านไปทั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งร่างเหมือนมีก้อนหินทับจนยากจะขยับตัว
แต่มันจะแปลกตรงไหนที่เธอจะร้าวระบมได้ขนาดนี้ ในเมื่อเหตุการณ์เมื่อคืนนี้เธอเองก็จำได้ไม่น้อยว่าตัวเองไม่ยอมเขาและอยากเอาชนะเขาทุกครั้ง
สองร่างที่โรมรันกันอยู่ร่วมสองชั่วโมงอย่างดิบเถื่อนราวกับคนเกลียดกันกำลังสาดใส่กัน เพราะแบบนั้นมันจึงส่งผลให้ร่างกายของเธอที่เหมือนแค่สะกิดก็พร้อมแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“หึ!” เสียงเย้ยหยันดังขึ้นทำให้เกวลินอดไม่ได้ที่จะยกเปลือกตาหนักอึ้งของตัวเองขึ้นมา
“.....” ดวงตากลมปรือลงทันทีเมื่อลืมตาขึ้นมาพบกับความสว่างภายในห้องที่เปิดม่านทึบออก แม้จะมีม่านโปร่งปิดอยู่แต่มันก็คือม่านโปร่งที่แสงสว่างเข้ามาได้
หลังจากปรับสายตาได้เกวลินก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มองไปยังที่มาของเสียงก่อนหน้านี้และได้เห็นร่างสูงของเทวินนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ที่หน้
