PROLOGUE

chapter 4

Hindi pa ba lunch time? Kanina pa ako nagugutom nagwawala na ana ang mga alaga ko."rinig niyang reklamo nong isang matabang lalaki

"Katatapus mo lang nagkape kevin gutom ka na naman?"

"oliver baka nakakalimutan mo sa araw araw nating trabahong ganito hindi ka gugutumin at puro nalang tubig ang laman ng tyan ko pwede na akong mag alaga ng isda dito." Napangiwi siya dahil sa narinig puro talaga kalukuhan ang mga ito

Kasalukuyan silang nasa canteen ngayon kasama niya ang kaniyang tatlong kaibigan sa tatlong linggo niyang pagsunod-sunod sa binata nalaman niyang doon ang tambayan ng mga ito kaya sila nandoon mgayon para abangan ang binata.

Napatingin si laila sa kaniyang katabi ng makita kong anong ginagawa.

"Take this! Take this!"

"Rean are we going to drink this? "Nagtatakang tanong ni laila.

"This will blow us up like a ballon

kanina pa tayo nakaupo dito pero wala ka man lang inaalok na pwedeng kainin" Reklamo ni rean.

"Let's have a coke instead? What is it? There's no coke drink your rean if you don't mind." Kanina pa kasi nagrereklamo ito ni wala nga siyang alam kong ano ang pwedeng kainin doon.

"Pano mo nalaman na pupunta siya ngayon dito? Tanong" ani cecelia sa kanya

Huminga siya ng malalim" Alam niyo kasi lagi silang nagpupunta rito every night. Kasama ang mga ka-trabaho niya kaya alam ko!" Aniya

"Yan na yung napa-pala mo laila sa kakasunod sa kaniya baka pati paborito niya alam mo baka pati pag pee niya alam mo" dagdag na tanong ni camile

"Speaking of pee. Girl i have to pee!!" Singit ni rean

Nailing si cecelia " 'di magpunta ka ng restroom hawak ba namin yang petchay mo para pigilan ka namin?"anito

"Cecelia are you crazy? You don't think that I'll use the Restroom here? Ugh!!!!"

Napailing namang si laila sa kaingayan ng mga kaibigan niya" Tama si rean cecelia hold it! "Gatong niya

"Ya... laila bakit mo pala kami dinala dito anyway." Tanong ni Cecelia

"Why you're talking all the time!? Be a little quiet? Paulit ulit nalang tayo eh kasasabi ko lang parang hindi ka nakikinig sa akin" nagkanda haba-haba na ang nguso ni laila dahil sa tanong ni cecelia

"Shush!!!"

Napatingin silang tatlo kay rean "ano na naman?" Tanong niya dito pinaikutan pa siya nito ng mata

"These ones?"nguso nito sa mga paparating bumilis bigla ang t***k ng puso niya agad siyang yumuko at sinuot ang sun-glass na nakita niya sa kanyang harapan

"Why are you wearing glasses?" Nakangising saad ni Rean Kaya ang ginawa niya tinanggal niya ang suot niyang sunglass at dali-daling pumunta sa counter "magkano ho?"tanong niya sa tindera

"Mura lang madam 100 pesos lang po." Anito sa binili nilang tatlong mineral water kanina saka siya humarap sa binata nagkunwari siyang na gulat"nandito ka rin? Ang liit talaga ng mundo." Anya" We come there because off this! "Turo niya sa nakasalang na hindi niya alam ang pangalan

" oh" yun lang ang lumabas sq bibig nito lumingon siya sa kung saan niya iniwan ang mga kaibigan niya"di ba girls?" Nagsi-tanguan naman ang mga ito

"Actually. It's good that i've seen you i wanted to thank you. I still habe your sack blankets"para na siyang tanga nagsasalita wala namang sumasagot pero kere lang

"Sack blankets? Dud kailan ka pa nagkaroon ng sack blankets?" Takang ani jose

"Gago sako blanket yong tinituloy niya" binatukan ni oliver ang katabi

"Come it if you have time" anito dahil sa nagsalita na naman ito tumalon na naman ang puso niya nagsitayuan naman ang mga kaibigan niya at lumapit sa kanila

"Hondsome!! Tawag pansin ni rean sa Binata "

"kailan mo balak magpakasal?" Wala sa sariling aniya pero mukhang hindi siya nito narinig dahil iba ang sumagot sa tanong niya.

"ayaw niyang mag asawa dahil mas gugustuhin niyan mag trabaho at pag ipon ng pera at kung mag asawa man niyan ayaw niya ng walang trabaho." Ani oliver."

"Idiot!! That's the boss daughter!!" Masungit na sagot ni cecelia

Napuno ng tawanan ang table nila

"Guys look at them!!! Ang sweet nila diba?" Si cecelia ulit.

"Ayyy!! Yeah i'm gonna cry." Nag kunwaring umiiyak pa si rea naiiling na lang siya sa mga kalukuhan ng mga kaibigan niya after three weeks sa wakas naging masaya na rin siya dahil kasama na niya ang binata Napaangat ng siya nang tingin ng makita kong ano ang inaabot ng binata." Not for me" aniya

"If you. Drink that... and eat this We'll be lovers"

"And if not?"aniya

"We'll be stanger for the rest of our lives"

Ay ayaw niya non mas gusto niya yung ganito sila kalapit lapit na lapit walang pagdadalawang isip na inisang tungga niya ang binigay nito at sinunod ang kulay brown na iwan pero sobrang sarap non ah" anong tawag dito?" Turo niya sa pinakaib nito sa kanya

"This? Kikiam."

"Then you have The name of the man that turned you into a fool"anang ama na sa dinning sila ngayon

Napaangat ng tingin si laila at tumingin sa kaniyang kapatid alam kasi nito ang tungkol sa binata ito lang ang tangin nakakaalam at ang mga kaibigan niya.

Bumaling ang ama sa kanya" There's no much dad " Binigyan niya ito ng matamis na ngiti" Did you say it?" Pabulong niyang tanong sa kapatid.

" i did not say anything"anito sa maliit na tinig sapat na para marinig niya

"Why are you going to introduce us?"pangu-ngulit ng kanyang ama

"We didn't reach that level dad."malungkot niyang sagot

"Anong trabaho niya?" Ito na naman sila alam niyang hindi ito titigil hangga't hindi niya ito sinasagot

"He's an architect dad."

"Architect?"pang uulit ng ama

"Huh..."

"And i thought he was a constraction worker or so."

Dahil saktong umiinom ng tubig ang magaling niyang kapatid naibuga nito at sa harapan pa niya mismo saka nagmamadali itong tumakbo kaya agad niya itong sinundan" diane are you okay?" Sinamaan niya ito ng tingin lalo na nong tawa na ito ng tawa

Fastforwards

"Don't talk nonsense? Aren't you ever going to get to know my dad?" Napahinto ito sa pagtakbo at humarap sa kanya nag jo-jogging kasi ito kaya sinundan niya ang aga pa naman niyang magising para puntahan ito

"I know you. Isn't enough?"anito na nakapag pasimangot sa kanya

"Will you be anble to live without me?" Pag dra-drama niya Ilang araw na ba niya itong sinusundan sundan para lang mapapayag ito sa gusto niyang mangyari.

"I did it till now this means i will be able."

"You can't know without trying? You are talking as if you had been married a thousand times!" Tumitiling anya

"Where do you know, I didn't? Also even it we got married you would leave me."

"Pero hindi naman kita iiwan!!"

sagot niya sa binata.

"But you can leave slowly, leave if you want your father shouldn't see us like that"

"Ang advance mo naman mag isip love!" Nilapitan niya ito saka niyakap pata-likod

"He won't come to the construction site today." Aniya na sa site siya ngayon para kulitin na naman ito pang limang araw na niya itong kinukulit pero hindi pa rin pumapayag ang lolo niyo alam niyo na pakipot hehehe

"There's no such thing like life long happiness."

Ramdam niya ang pagiging bitter ng binata alam niyang may pinag-daanan itong hindi maganda lahat ng tao may pinag dadaanan nasa tao na 'yun kung pano i handle or pano itago ang tunay na nararamdaman hinila siya nito paharap

"Come on.Don't cry snotty nosie."hindi man lang niya namalayang umiiyak na pala siya sa hindi niya malaman ang dahilan ito na ang nag punas sa kanyang mga luha

"May dad want to meet his son-in-law ano bang problema doon?"nakangusong aniya binigyan naman siya nito ng kalutung na halik sa kanyang noo

"Naba baliw kana ba laila? Anong son-in-law ang pinagsasabi ko diyan?"

Pero hini nalang pinansin ni laila kung ano ang sinabi ng binata."You don't think about the situation? You brought me in do you? Ano bang masama kong magpakasal ang taong nagma-mahalan? Alam mo iniisip ko kung mahal mo ba talaga ako? Mahal mo ba ako"kinuha niya ang kamay ng binata

"Here!"abot niya sa hawak niyang kahoy. Na maliit "Gamitin mo so you can reach the sweets and break your own shells." Saka iniwan ang nobyo oo sila na simula nong ininom niya yung lambanog na may juice hindi niya alam kong anong tawag do'n at yung kikiam daw do'n lang nag umpisa ang lahat wala ng ligawang naganap

DALAWAG linggo na niyang kinukulit ang binata nagmu-mukha na siyang tanga minsan napag bibitawan na rin siya nito ng mga masasakit na salita tulad na lang ngayon pero kasing tibay yata ng bungo niya ang bakal na kahit anong untog mo hindi mayo-yupe

Napatingin nalang siya sa labas ng bahay at lihim na pinunas ang mga luhang kanina pa gustong kumawala.sinulyapan niya saglit ang binata ng mag salita ito

"Your frightening me."

"I am frightening you?" Pag uulit niya

"You are too self-Confident you don't know what life--Life. I have been lelf for my whole life i grew up on the streets assuming we married you will leave me too and i can't stand that."

"I won't leave you nga kasi bakit mo ba laging sinasabi 'yan?" hindi na naman maiwasang mapaluha.

"Okay please don't cry."niyakap siya nito ng mahigpit nasa gano'ng posisyon sila ng makita ng gilid ng mata niya ang nagbabangang mata ng kanyang ama

"Dad! "Tumingin ito sa kung saan siya nakatingin

Nasa opisina na sila ngayon habang nasa labas naman ang dalaga. Tahimik lang siyang nakatingin sa ama ng kanyang girlfriend kasama nila sa loob ang asawa nito

"Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?How do you dare? Ito ang trabaho po para sa pag araw araw niyo ng pamilya mo!?" Mapang insultong aniti

"Ito ba ang tama? At alam ba ng mga magulang mo ang mga pinag gagawa mo My daughter is not someone you can fool around with you saan ka nga ba nakatira? Wala kang karapatang mahalin ang anak ko magkaiba kayo langit siya lupa ka lang!"

Lahat ng 'yun dinig na dinig ni laila gusto niyang pumasok para ipag-tanggol ang binata dahil hindi nito magawa sa sarili

"Your right Sir hindi ko maibibigay ang mga bagay na nakasanayan ng anak niyo." Narinig niyang sagot ng binata kinagat niya ang kanyang pang ibabang labi naramdaman niyang medyo kumirot ang sintido niya marahan siyang Napa pikit at dahan-dahan minulat ang mga mata hanggang sa nakasanayan niya

"Ngayon ko lang naisip yon bago mo nilandi ang anak ko? You're fired." Hahakbang na sana siya para puntahan ang mga ito pero umikot na ang paningin niya bago pa siya mawalan ng malay narinig pa niya ang mga boses ng mga taong nag aalalang tawagin ang pangalan niya

"Laila!"agad niyang dinaluhan ang dalagang walang kalay na tao binuhat niya ito at dali-daling sumakay sa kanyang aasakyan wala siyang pakialam kong ano ang sasabihin ng ama nito pero ang nasa isip niya ay ang kaligtasan ng babaeng mahal na mahal niya

Too mahal na mahal niya ang dalaga mas mahal niya ito kaysa sa sarili niya gagawin niya ang lahat para rito ayaw niyang nakikita itong nasasaktan

NANG magising si laila pinalibot niya ang kaniyang paningin nasa hospital siya dahil naaamoy niya ang amoy ng gamot

Napatingin siya sa dalawang lalaking pinaka-mahalaga sa buhay niya tinaas niya ang kanyang kamay para ipay-pay 'yun mabilis namang lumapit ang boyfriend sa kanya mahigpit niya itong hinawakan sa kamay hanggang sa dumating ang doctor

"She's fainted because of the stress. She is also anemic and they prescribed something some medicine if she takes them regulart...Her immune system will be more resistant."Marami pang sinasabi ang doctor pero wala do'n ang isip niya kundi nasa binata

Tinaas niya ang kanyang kanang kamay para haplosin ang mukhang nitong hanggang ngayon naka kunot pa rin "If I told you that i will never leave you? Could you love me then?"

Continue