BONDING OF LOVE ผูกพันรัก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณหนูขา ตื่นหรือยังคะ" "....." "คุณหนู" เธอที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า เพราะว่าเมื่อคืนเธออ่านหนังสือเพื่อจะไปสอบจนดึกดื่น ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณหนู" "สักครู่นะคะ" เธอตะโกนออกไป แล้วรีบลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู แอดดด "มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมาเรียกพัชตั้งแต่เช้าเลย อุตส่าห์กำชับไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่ามารบกวนเพราะถ้าจะตื่นพัชจะตื่นเอง" "น้อยไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนคุณหนูเลยนะคะ แต่ว่าท่านเจ้าสัวบอกให้น้อยมาเรียกคุณหนูไปพบค่ะ" "ป๊าเรียกพัชไปทำไม" "น้อยไม่ทราบเลยค่ะ" "โอเคค่ะ งั้นพี่ไปบอกป๊าให้พัชที ว่ารอสักครู่ขออาบน้ำก่อน" "ได้ค่ะคุณหนู" พอพี่แม่บ้านเดินออกไปเธอก็รีบเดินเข้ามาในห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำชำระร่างกายแล้วจะได้ไปหาพ่อที่ชั้นล่าง เธอใช้เวลาในการอาบน้ำไม่นานก็รีบสวมใส่เสื้อยืดสีขาวพร้อมกับชุดกระโปรงสุดน่ารักที่เธอชอบใส่บ่อย ๆ พอแน่ใจว่าตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็รีบวิ่งลงมาชั้นล่างของคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที เดินมายังห้องรับแขกที่พ่อของเธออยู่ เธอเห็นท่านกำลังนั่งคุยกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งท่าทางของเขาเงียบขรึมมาก แต่เธอไม่คุ้นหน้าเขาเลยสักนิด "มาแล้วเหรอครับ คนสวยของป๊า" "ค่ะป๊า แล้วเรียกหนูมาทำไมคะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้วันหยุดห้ามรบกวน" "ป๊าขอโทษครับคนสวย" "แล้วนี่ใครคะ" เธอชี้ไปที่ชายหนุ่มคนที่เธอไม่รู้จัก "เขาชื่อคิมหันต์ จะมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้หนูไง คอยไปรับคอยไปส่งหนูที่โรงเรียนไง" "แต่หนูมีมานพแล้วนะ" "มานพลาออกไปแล้วเมื่อวาน" "อ้าว ทำไมนพไม่ยอมบอกหนูเลย วันก่อนก็ยังไปรับหนูที่โรงเรียนปกติ" "มาลาออกตอนค่ำ ๆ ของเมื่อวาน พอดีทางบ้านของเมียมันมีปัญหานิดหน่อยเลยต้องรีบไปจัดการ เลยไม่ได้ลาหนูก่อน" "ถึงเป็นแบบนั้นก็ช่าง แต่หนูไม่ต้องการบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันบ้าบอแบบนั้นแล้ว อึดอัดจะตายไปไหนก็มีแต่คนมอง" "แต่ป๊าว่ามีบอดี้การ์ดไว้คอยคุ้มกันมันก็ดีนะ เวลาหนูจะทำอะไรจะได้สะดวกไง" "จะคุ้มกันหนูไปทำไมคะ ไม่เห็นมีใครจะมาทำไรสักหน่อย ป๊าให้มานพคอยคุ้มกันหนูตั้งแต่หนูขึ้นม. 4 จนถึงปัจจุบัน ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว" "ถึงจะไม่เคยเกิดขึ้น แต่เราก็ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน" "แต่ป๊าก็รู้ว่าหนูไม่ชอบให้ใครมาเดินตาม มันดูวุ่นวาย" "รับไว้เถอะนะลูก ป๊าเป็นห่วงเลยจ้างบอดี้การ์ดมาดูแลหนูไง ตอนนั้นที่มีมานพใหม่ ๆ หนูก็ยังบ่นป๊าเลย แต่พออยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ก็ยังอยู่ด้วยกันได้" "มันไม่เหมือนกันนะคะ" "ไม่เหมือนกันตรงไหน" "ป๊า~~~" "....." "งั้นไม่เห็นต้องจ้างคนอื่นเลย บอดี้การ์ดของป๊าก็เยอะแยะเลือกมาให้หนูสักคนก็ได้" "บอดี้การ์ดของป๊าก็ทำงานให้ป๊าไง คิมหันต์เขาเก่งมากเลยนะ ป๊าคัดคนที่เก่งที่สุดมาให้หนูเลย" "หนูคงปฏิเสธไม่ได้แล้วใช่ไหม" "ใช่ลูก" "งั้นหนูจะรับเขาไว้ก็แล้วกัน แต่ป๊าต้องบอกเขาว่าอย่ามาวุ่นวายกับหนูมาก เพราะหนูเป็นคนขี้รำคาญมาก ๆ ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายด้วย" "หนูก็สั่งเขาเองเลยสิลูก ยังไงเขาก็เป็นของคนของหนูแล้ว ป๊ายกเขาให้หนู ๆ จะทำอะไรก็ได้" พอพ่อเธอพูดออกมาแบบนั้น เธอก็หันไปมองยังบอดี้การ์ดของตัวเองที่มองมาหาเธอพอดี เธอจึงรีบหันไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบสายตากับเขา เพราะสายตาของเขามันค่อนข้างน่ากลัวมาก "เป็นอะไรลูก" "ไม่เป็นอะไรค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะยังไงก็ตื่นแล้วจะไปเลยแล้วกัน" "จะไปไหนคะ" "วันนี้มีนัดเรียนพิเศษวิชาภาษาอังกฤษค่ะ" "ตั้งใจเรียนนะครับ" "ค่ะป๊า แล้วลุงศักดิ์อยู่ไหนคะ หนูจะให้เขาไปส่งสักหน่อย" "จะไปเรียกหาศักดิ์ทำไม ป๊าจ้างบอดี้การ์ดมาให้หนูแล้ว เดี๋ยวคิมหันต์เขาจะเป็นคนขับรถให้ลูกเอง" "ค่ะ งั้นหนูขอไปเอากระเป๋าก่อนนะ" "แล้วลูกจะไม่ทานข้าวเช้าก่อนหรือไง" "ไม่ค่ะ ตอนนี้ยังไม่หิวค่ะออกไปทานข้างนอกดีกว่า" "โอเคลูก งั้นฉันฝากนายดูแลลูกสาวของฉันด้วยนะคิมหันต์" "ได้ครับท่านเจ้าสัว" เธอได้เห็นพ่อของตัวเองที่กำลังคุยกับบอดี้การ์ดของเธออยู่ก็ไม่ได้สนใจอะไร รีบวิ่งขึ้นมายังห้องของตัวเองพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมกับโทรศัพท์แล้วไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือเพื่อจะไปติวกับคุณครู เพราะอีกไม่ถึงสองเดือนเธอต้องไปสอบเพื่อจะเข้ามหาวิทยาลัย พอหยิบทุกอย่างครบหมดแล้วก็รีบวิ่งกลับลงมายังชั้นล่างของบ้านพร้อมกับเดินออกมาหน้าบ้านเห็นคิมหันต์บอดี้การ์ดคนใหม่ของตัวเองกำลังยืนเปิดประตูรถด้านหลังให้เธอ เธอจึงรีบเดินเข้ามานั่งในรถเขาก็ปิดประตูยังไม่แรงนัก แล้วเดินอ้อมมายังที่นั่งคนขับรถพร้อมกับสตาร์ตรถออกมา "ไม่ทราบว่าคุณหนูจะทานข้าวเช้าที่ไหนครับ" "ฉันยังไม่หิว" "ถ้าไม่ทานจะเจ็บท้องได้นะครับ ข้าวเช้าสำคัญมาก ท่านเจ้าสัวบอกผมว่าต้องกำชับคุณหนูทานข้าวเช้าให้ตรงเวลา" "ป๊านี่จริง ๆ เลย" "ถ้าไม่รังเกียจ ทานแซนด์วิชของผมก่อนไหมครับ ผมเพิ่งซื้อก่อนเข้ามาที่บ้านคุณเมื่อกี้" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพอดีฉันเกรงใจ คุณซื้อมาทานเองจะมายกให้ฉันได้ยังไง" "ไม่ต้องเกรงใจครับ คุณหนูทานเถอะเดี๋ยวก็ต้องไปเรียนพิเศษนานหลายชั่วโมง เดี๋ยวจะหิวเอา" "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันเรียนนานหลายชั่วโมง" "ท่านเจ้าสัวเอาตารางการเรียนพิเศษของคุณหนูให้ผมเรียบร้อยแล้วครับ" "อ๋อค่ะ ขอบคุณนะ" เธอยื่นมือไปรับกล่องแซนด์วิชมาเปิดทาน พร้อมกับขยับสายตามองออกไปหน้าต่างระหว่างทานไปด้วย โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสายตาที่กำลังจ้องมองการกระทำของเธออยู่