อวิ่นซงถิงที่เตรียมจะดิ้นขัดขืนก็นิ่งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง ระหว่างที่นางไม่ทันระวัง บุรุษผู้นั้นก็อุ้มนางกลับเข้ามาในห้องพัก
เมื่อเข้ามาในห้อง อวิ่นซงถิงก็รีบรวบรวมสติ รวบรวมแรงกาย และแรงใจ จากนั้นก็พยายามเอาตนเองออกมาจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย แต่ทว่าร่างกายของนางยังอ่อนแอ เรี่ยวแรงก็มีน้อยกว่ามาก
พอขาทั้งสองข้างได้สัมผัสพื้นไม้ อวิ่นซงถิงจึงยังไม่สามารถขยับเอาร่างกายถอยห่างออกมาได้ อีกทั้งนางยังถูกอีกฝ่ายจับหมุนให้หันไปสบสายตา
“อาถิง ข้าคิดถึงเจ้ามาก”
คำพูดเช่นนี้ ท่าทีอย่างนี้ แววตาแบบนี้ หากพวกมันมาเร็วกว่านี้...
อวิ่นซงถิงลอบถอนลมหายใจออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแบบเต็มตา พอได้เผชิญหน้ากับอวิ่นเฟยหยวนอีกครั้ง น่าแปลก! ที่ยามนี้ภายในใจรู้สึกสงบมาก นางยกมือขึ้นมาดันแผงอกกว้างให้ถอยห่าง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ร้อนไม่เย็นว่า
“รบกวนคุณชายช่วยปล่อยตัวข้าด้วยเจ้าค่ะ”
“คุณชาย...?” อวิ่
