"Hiç uyanmamak ister miydin," diye sordu Buğra yürürken. Peşimden gelmişti, sahil kenarında yürüyorduk. Ona güvenmemem gerektiğini biliyordum. Beni Kaynarca'nın önüne yem olarak atmıştı. Vurulmuştum onun yüzünden.
"Hayır."
Gülümsedi bana. "İflah olmaz bir gerizekalı." Düşününce hak verdim ona. "Neden herşeye rağmen pişman değilsin?"
Herşeyden kastı? "Benim ailem yaşıyor olabilir Buğra.. ben onların eksikliğiyle büyüdüm."
Aileme kavuşabilirdim. Yeniden bir aileye sahip olabilirdim. Babam ve annem beni severdi. Severdi sanırım. "Anladım." Konuşmak içimden gelmediğinde derin bir nefes aldım.
Birlikte sahil boyu ilerledik. Tanıdığım insanları aslında hiç tanımıyor olmak beni zorlayan taraf bir nevi. Şuan Buğra'nın bana sarılıp geçecek demesini istiyordum. Belki biraz bana sarılırsa b
