Mardin Devlet Hastanesi’nin 402 numaralı odası, haftalar süren o ağır kederden, öfke patlamalarından ve mucizevi iyileşme hikâyelerinden sonra bugün ilk kez gerçekten boşalıyordu.
Timur, yatağının üzerine özenle serilmiş olan kıyafetlerine bakarken, sanki o kumaşın her bir lifinde kendi yeniden doğuşunu görüyordu. Sol bacağı artık yere sağlam basıyordu, koltuk değneği yanındaydı ama ona olan ihtiyacı fiziksel olmaktan çok, yaşadıklarının bir nişanesi gibiydi.
Pınar ve Selçuk, odanın ortasında, Timur’un eşyalarını topluyordu. İkisi de sessizdi, dün gece yaşadıkları büyük çatışmanın ardından, Timur’un ne diyeceğini, ne olacağını kestiremiyorlardı. Selçuk, Timur’un valizini alıp arabaya yerleştirmek üzere odadan çıktığında Pınar ile baş başa kaldılar.
Timur, derin bir nefes aldı ve boğazın
