Hülya’nın yarattığı o ağır ve kirli fırtına odadan kaybolup gitmişti ama geride bıraktığı sessizlik, hastane odasını bir sorgu odasına çevirmişti.
Timur, yatağının kenarına oturmuş, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Bakışları, pencereden dışarıya değil, doğrudan odanın ortasında "hazır ol" vaziyetinde duran Selçuk’un üzerindeydi.
Pınar ve Aylin dışarı çıkmıştı. Şimdi içeride sadece iki asker, iki silah arkadaşı ve birbirine geçmiş iki hayat vardı.
"Rahat, Selçuk," dedi Timur. Sesi bir fısıltı kadar alçaktı ama Selçuk bunun fırtına öncesi sessizlik olduğunu çok iyi biliyordu.
Selçuk duruşunu bozmadı. "Sağ ol komutanım."
"Bana bak Selçuk," dedi Timur, ayağa kalkmaya çalışarak.
Sol bacağına binen yüke rağmen yüzünü buruşturmadı, acısını gururunun arkasına sakladı. Adım atarak Selçuk
