Selçuk odadan bir yıkık halde çıktıktan sonra, Timur'un öfkesi dinmemiş, aksine odanın duvarlarına çarparak daha da yoğunlaşmıştı.
"Pınar!" diye seslendi, sesi koridorda yankılanan bir emir gibiydi. Pınar, kapının eşiğinde belirdiğinde yüzünde suçluluktan ziyade, fırtınaya göğüs germeye hazırlanan birinin o mağrur ve hüzünlü ifadesi vardı.
Aylin, bu iki kardeş arasındaki gerilimin arasında kalmamak için Timur’un elini son bir kez güven verircesine sıktı ve sessizce odadan çıktı.
Kapı kapandığında, Timur yatağında değil, dimdik ayakta, pencere önündeydi. Sırtı kardeşine dönüktü; omuzları sanki bir dağın yükünü taşıyormuş gibi kaskatıydı.
"Abi..." dedi Pınar, sesi bir fısıltı gibiydi.
Timur ağır ağır döndü. Gözlerindeki o bakış, Pınar’ın çocukluğunda yaramazlık yaptığında gördüğü o
