Saat tam dokuzu gösterdiğinde odadaki hava, kış ayazı vuruyormuşçasına soğuktu. Timur, yatağında dik bir şekilde oturuyordu. Üzerinde temiz, ütülü bir gömlek vardı. Uzayan sakalları ve saçları da taranmış haldeydi. Duruşu bakımsız bir hasta görüntüsünden uzak, karizmatik havasını güçlendiriyordu.
Gözlerindeki o fırtına dinmiş, yerini bir keskin nişancının soğukkanlılığına bırakmıştı.
Aylin, odanın uzak bir köşesinde, gölgelerin içinde bir hayalet gibi sessizce bekliyordu. Selçuk ve Pınar ise kapının hemen dışındaki bekleme alanında, patlamaya hazır birer volkan gibi pusuya yatmışlardı.
Kapı, o tanıdık, kendinden emin ve kibirli bir tıkırtıyla açıldı. Hülya, üzerinde lüks bir ipek bluz, altında kalem etek ve yüzünde sahte gülümsemesi ve sanki dünyayı kurtarmış bir kahraman edasıyla içe
