ชังรักรุ่นพี่วาโย

ริต้ามีเรื่องคิดมาก เรื่องของเธอค่อนข้างซับซ้อนไม่เบาเลยทีเดียวล่ะ มันเป็นเรื่องที่ยากจะบอกใครได้ว่าเธอคิดมากขนาดไหนกับเรื่องของ 'วาโย' รุ่นพี่ปีสี่สถาปัตย์คนนั้น ถึงเรื่องที่กังวลใจจะผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว และมีการพูดคุยกับเขาจนเด็ดขาดไปแล้ว แต่ริต้าก็ยังคิดมากอยู่ดี หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงภายในห้องของตัวเอง เงียบสงบจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวจะหยุดเคลื่อนไหว เหลือเพียงความคิดที่หมุนวนในหัว ทุกคำถามที่ริต้าเคยถามวาโย ตอนนี้กำลังบีบคั้นอยู่ในอก ราวกับไม่มีที่ไหนให้หนีออกจากความเจ็บปวดนี้ได้ เธอจำได้ดี... วันที่เธอเห็นวาโยพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปในโรงแรม มันยังชัดเจนในความทรงจำ วาโยเดินเคียงข้างผู้หญิงคนนั้น ดวงตาของเขาดูสดใสและอ่อนโยนเหมือนกับตอนที่เขาบอกเธอว่าจะเริ่มต้นใหม่ จะมีแค่เธอ... เธอคนเดียวที่เขาต้องการ แต่ตอนนี้เธอกลับเห็นเขากำลังเดินจับมือผู้หญิงคนอื่นราวกับโลกมีกันแค่สองคน ทำไม... ทำไมวาโยถึงทำแบบนี้กับเธอ? หัวใจของริต้าบีบรัดทุกครั้งที่คิดถึงภาพนั้น ราวกับว่าเธอถูกทิ้งไว้ข้างหลังในความสับสนวุ่นวายที่เขาทิ้งไว้ให้ 'พี่ขอโทษ...' นั่นคือคำแรกที่วาโยพูดกับเธอหลังถูกถามเรื่องผู้หญิงคนนั้น ริต้าโมโห เธอทั้งอยากจะผลักเขา อยากตบหน้าเขาซ้ำๆ หลายที แต่สิ่งที่ทำคือการยืนนิ่งเฉย ให้วาโยร่ายสารพัดคำแก้ตัวให้เธอฟัง แต่ทุกคำ ไม่มีคำไหนเลยที่จะไขความข้องใจของเธอ ริต้ารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ซ้ำยังสงสัยด้วยว่าเขามีเธอในหัวใจของเขาจริงหรือเปล่า "เหอะ สนุกมากไหมกับการเล่นกับความรู้สึกของฉัน" ริต้าพึมพำกับตัวเอง หางเสียงสั่นเครือด้วยเสียงสะอื้น ความสงสัยยังคงหลอกหลอนเธอ อย่าว่าแต่ความคับข้องใจนี้เลย ความระแวงที่เกิดขึ้นมาด้วย ก็สะกิดแผลเก่าที่เคยเหวอะหวะมาก่อน ในวันนั้น วันที่ริต้าคาดคั้นเขา วาโยตกใจมากเสียจนทำตัวไม่ถูก เขาปรี่เข้ามาหาเธอ จับมือ จับแขน ก่อนสุดท้ายจะเป็นนั่งคุกเข่าลงกับพื้น 'ริต้า... พี่ขอโทษนะ ขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ' วาโยพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด เหมือนกับเขาจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต 'พี่ไม่อยากให้เธอคิดว่าพี่ไม่เคารพคำสัญญาของตัวเอง... พี่จะเริ่มใหม่ ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่จากวันนี้ และจะมีแค่เธอคนเดียว... พี่สัญญา' 'พอจับได้ก็สัญญา แล้วถ้าจับไม่ได้ก็คงหลอกฉันไปเรื่อย ๆ สินะ' 'คือมัน... เฮ้อ...พี่ไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่เอาเป็นว่า ข้างในอกของพี่ มันมีแค่เธอ' '...' 'พี่พูดจริงนะ' วาโยสบตามองเธอ 'ตั้งแต่ที่เรามีอะไรกันวันนั้น พี่ก็ไม่ได้ยุ่งกับคนอื่นอีกเลย พี่มีแค่ริต้ามาตลอด' 'เหอะ มีแต่ฉันมาตลอดอย่างนั้นน่ะเหรอ พี่จะบอกว่าไอ้ที่พากันเข้าโรงแรมนั่นไม่ได้ทำอะไรกันเลย พี่ยังคงซื่อสัตย์ต่อฉันน่ะเหรอ?!' วาโยเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาไหววูบคล้ายกับมีความเจ็บเกิดขึ้นในหัวใจ 'ใช่ เราไม่ได้มีอะไรกัน' 'เหอะ ให้ตายสิ ฉันควรเชื่อใช่ไหม' 'ริต้า...พี่ไม่ได้บังคับให้เธอมาเชื่อ แต่พี่พูดความจริง มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ พี่สาบานได้' 'งั้นก็บอกมาสิ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แฟนเก่า คู่ขาเก่า พี่สาว น้องสาว หรือว่าญาติโกโหติกาคนไหนของพี่กัน!' วาโยเงียบ ความเงียบของเขาสามารถฆ่าริต้าได้จริงๆ เธอเจ็บปวดมากที่เขาเอาแต่ปิดปาก ไหนบอกว่าเธอสำคัญ ไหนย้ำหนักหนาว่าเธอคือที่หนึ่งในใจ เขาทำแบบนี้ แล้วจะไม่ให้เธอคิดว่ามันมีคนที่สอง สาม สี่ ตามมาได้อย่างไรกัน ยิ่งประวัติของเขาเคยมีผู้หญิงรอบเอวด้วย ริต้ายิ่งระแวงเข้าไปใหญ่ และแทนที่เขาจะให้ความกระจ่างทำให้เธอเลิกคิดมาก เขากลับยิ่งซ้ำเติมกันเข้าไปอีก! 'รู้ไหม ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนความเจ้าชู้ของผู้ชายได้หรอกนะ' 'พี่รู้' 'แล้วทำไมถึงทำ!' วาโยถอนหายใจเฮือก สีหน้าเขาราวกับคนมีเรื่องหนักในอกอย่างยากระบายออกมาได้ 'เรื่องนี้...พี่ยังพูดไม่ได้' 'หมายความว่าไง ผู้หญิงคนนั้นสำคัญมากกว่าฉันอีกเหรอ' 'ไม่ใช่แบบนั้น แต่พี่...' 'ช่างเถอะ เค้นให้พูด ก็มีแต่คำโกหกตอแหล' ริต้าจำภาพที่ตัวเองมองวาโยได้ดี เธอรู้สึกเหมือนหัวใจมันจะหยุดเต้นไปเพราะพูดคำเหล่านั้น วาโยกำลังดึงเธอให้ย้อนไปถึงวันแรกที่เขาใช้อำนาจของผู้ชาย มาข่มเหงรังแกเธอ ใช่แล้ว คนที่นั่งคุกเข่าอ้อนวอน ครั้งหนึ่งเคยทำริต้าเจ็บเจียนตาย วาโยทำเพื่อความสนุก เพื่ออยากปิดปากเธอจากความลับของ 'นะโม' เพื่อนรักของเขา ความลับอะไรน่ะหรือ เอาจริงริต้าไม่อยากรื้อฟื้นถึงหรอก แต่วาโยกลับสะกิดใจให้เธอนึกถึงมันขึ้นมา ย้อนกลับไปในช่วงที่รู้จักวาโยใหม่ๆ เพราะความลับของนะโม ริต้าถึงโชคร้ายถูกวาโยลากกลับคอนโดของเขา เขาเล่นงานเธอ หาความสุขจากร่างกายเธอจนคุ้ม ก่อนจบลงด้วยคำขู่ให้สงบปาก 'ฟังให้ดีนะสาวน้อย ถ้าเธอไม่อยากให้พี่ใช้ความรุนแรงอีก ก็อย่าบอกเรื่องนี้กับส้มหวาน' 'ทำไมฉันต้องทำตาม ในเมื่อส้มหวานถูกหลอก!' 'ก็เอาซี่ ถ้าเธอพูด ไม่เพียงพี่จะลากเธอมาเอาแบบเมื่อคืนอีก พี่ยังจะ...' วาโยหยุดพูด แล้วชี้ชวนให้เธอดูมือถือที่หันกล้องมาทางนี้พอดี 'นี่พี่ถ่ายคลิปฉันเรอะ!' 'หึ กลัวแล้วสินะ เพราะงั้นจงเป็นเด็กดี พี่เรียกหาเมื่อไหร่ก็ต้องมา ไม่งั้น...หลุดแน่' วาโยข่มขู่ เขาบิดมุมปากยิ้มก่อนจะจูบพวงแก้มของเธอ เขาสูดดมกายสาวอย่างติดใจในรสสวาท 'เอาะ อย่าลืมเรื่องของไอ้นะโมล่ะ เข้าใจไหมคนสวย' วันนั้นคือวันอัปยศของริต้ามาก เธอเสียใจเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่คิดเลยว่าตัวเองต้องมาเจอผู้ชายคนนี้ เขาข่มเหงเธอไม่พอ วันรุ่งขึ้นยังจะส่งข้อความมาหาเธออีก 'คิดถึงลีลาครั้งแรกของเธอจัง เย็นนี้ไปสนุกกันอีกนะ' คำนี้กรีดแทงใจริต้าเหลือเกิน เธอโกรธมาก และประกาศว่าถึงอย่างไรก็จะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างผู้ชายคนนี้ หลายวันต่อมาริต้าวางแผนทำอย่างหนึ่งกับส้มหวาน วาโยที่คิดว่าตัวเองชนะเธอแล้วจึงพาไปคอนโดของเขา แต่เขามันคิดผิดมากที่พาเธอขึ้นรถ ริต้าโทรหาตำรวจ 'ค่ะ หมายเลขทะเบียน 432 กำลังมุ่งหน้าไปสาทร ที่นั่นมีคอนโดชื่อเอ็มเอสค่ะ' 'เธอโทรหาตำรวจทำไมริต้า' 'ก็แจ้งความล่วงหน้าไง เอาะ ไม่สิ ยังมีกัสที่ต้องบอกด้วย' 'กัส? กัสไหน' 'ว่าที่แฟนไง เขากำลังดูใจกับฉันอยู่' 'อย่ามาโกหกหน่อยเลย พี่ไม่เชื่อ' 'ก็ตามใจ' ว่าแล้วริต้าก็โทรหากัส 'กัส ตอนนี้ริต้ามากับเพื่อนพี่นะโมนะ กัสมารับริต้าที่คอนโดเอ็มเอสที มาเลยนะ' 'ริต้า' 'มาเร็วๆ นะกัส' 'ไม่ให้มันมา!' วาโยแย่งมือถือไปจากเธอ แล้วกดวางสายทันที 'ห้ามยุ่งกับผู้ชายคนไหน' 'พี่ไม่ใช่แฟนฉัน อย่ามายุ่ง' 'จะยุ่ง เพราะพี่เป็นผัวเธอ!' 'ไม่ใช่!' ริต้าตะเบ็งเสียงดังกว่าเขา ' จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้จอดไง!' 'ริต้า มีเหตุผลหน่อย' 'ฉันไม่มีทางมีเหตุผลกับคนที่รังแกฉันหรอก จอดรถ!' 'ริต้าา...' 'ถ้าไม่จอดฉันจะกระโดดลงไปเดี๋ยวนี้!' ริต้าคิดทำจริงจนวาโยต้องรีบจอดรถ ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ต่อเธอ แพ้อย่างราบคาบไม่กล้าหือกับเธออีกเลย ริต้าคิดเรื่องในอดีตมาถึงตรงนี้แล้วก็ได้แต่หัวเราะอย่างแสลงใจ น่าแปลกดีเหมือนกัน ไอ้คนที่บอกจะประจานเธอ กลับไม่คิดทำอย่างนั้นแล้ว วาโยเอาแต่ตามตื้อเธอ พยายามพูดถึงคืนแรกเพื่อให้เธอระลึกไว้ว่าเราสองคนลึกซึ้งกันมากขนาดไหน ในตอนนั้น ริต้าก่นด่าใส่เขา 'ลึกซึ้งกับผีสิ ฉันไม่นิยมเอาผู้ชายที่ทำร้ายตัวเองมาวุ่นวายในชีวิตหรอกนะ' 'พี่ขอโทษ' 'ขอโทษครั้งเดียวมันหายหรือไง' 'งั้นพี่จะขอโทษไปทั้งชีวิต' 'ออกไปจากชีวิตฉันดีกว่า แค่ครั้งนั้นไม่ทำฉันท้องได้หรอก ไม่ต้องมาทำทีรับผิดชอบ' ริต้าไล่วาโยอย่างกับหมูหมา แต่คนคนนี้ก็มิต่างกับปลิง ตามติดเธอเป็นเงา บางครั้งยังทำเธอหลอนด้วยการเข้ามานั่งร่วมชั้นเรียนด้วย ถึงจะนั่งหลังสุด แต่เธอหลอนที่เขาตามเธอแจนี่ล่ะ จากหนึ่งสัปดาห์ ก็เริ่มเป็นเดือน วาโยยังทำตัวเช่นเดิม จนกัสทนไม่ไหวตีตัวออกห่าง 'โว๊ะ! นังชะนีทั้งสอง พวกแกรีบๆ รับพวกเขาเป็นผัวสักทีเถอะ ฉันไม่อยากเก๊กแมนแล้วมันเมื่อย!' กัสโวยวายจนริต้ามองหน้าส้มหวาน แล้วหลังจากนั้นพวกเธอก็เผชิญหน้ากับผู้ชายสองคน วาโยขอโอกาสคบเธอเป็นแฟน เรื่องนี้ส้มหวานก็ไม่รู้ เพราะริต้ายังไม่มั่นใจว่าวาโยจะจริงใจหรือจิงโจ้ แต่สุดท้าย เพราะสายตาอ้อนๆ ของเขา เพราะคำพูดแสนน่าฟังของเขา ริต้าจึงหลวมตัวไปกับความสัมพันธ์นี้ แต่แล้วความสัมพันธ์ลับๆ ของเรากลับไม่จีรัง วาโยทำผิดต่อริต้า เขาจึงต้องมานั่งคุกเข่าขอโทษเธอซ้ำๆ 'พี่ไม่เคยอยากทำให้เธอเสียใจ... ริต้า พี่ขอโทษจริงๆ ถ้าพี่ทำให้เธอคิดว่า พี่ไม่รักเธอ' คำพูดเหล่านี้ริต้าฟังแล้วรู้สึกเหมือนมันเป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่ง ซึ่งเป็นฉากที่เขาแสดงออกมาเพื่อให้เธอเห็นว่าตัวเองยังมีความหมาย วาโยกำลังพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่างเพื่อให้ริต้าเชื่อในคำสัญญาของเขา 'เก็บคำแก้ตัวร้อยแปดพันเก้าของพี่ไปเถอะ เพราะสิ่งที่ฉันอยากรู้มันมีแค่ว่า ผู้หญิงที่พี่พาเข้าโรงแรมคือใคร แต่พี่...ก็ไม่ยอมพูดออกมาสักที มัวแต่อ้างให้เชื่อใจอยู่นั่นล่ะ' คำพูดนั้นของริต้าคงสะท้อนเข้าไปในหูของวาโย เขาหยุดคิด ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงออกถึงความวิตกกังวล ริต้ารู้ดีว่าเขากำลังพยายามหาคำตอบ แต่คำตอบนั้น... มันอาจจะเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากพูด 'ริต้า... คือว่าพี่...' ''พอเถอะ' '...' 'หมดโอกาสที่จะได้พูดแล้ว' วันนั้นเธอพูดจบก็หันหลังให้กับเขา ตั้งท่าจะเดินหนี แต่วาโยกลับรั้งด้วยการจับมือไว้ 'ริต้า' 'ปล่อย' 'โธ่ริต้า...' 'เลิกขอความเห็นใจสักที ขนาดเรื่องง่ายๆ แต่กลับพูดออกมาไม่ได้ มันก็คงหนีไม่พ้นที่ว่า...พี่ได้นอกใจฉันไปแล้ว' '...' 'เผลอๆ ก็คงมีความสัมพันธ์กันนับครั้งไม่ถ้วนจนถึงขั้น...ท้องแล้วก็ได้' '!!!' ริต้าหันมาสบตามองวาโย แล้วคำตอบก็แปะชัดบนหน้าของเขา วาโยอ้าปากพะงาบอย่างพูดอะไรไม่ออก นี่หรือคนที่เธอหลงให้โอกาส นี่หรือคนที่บอกว่ารักเธอ จะมีแค่เธอคนเดียว สุดท้าย มันก็แค่...ไอ้ผู้ชายมักง่ายคนหนึ่ง! 'เรา...เลิกกันเถอะ' 'ริต้า?!' 'ฉันพูดจริงๆ เราไปด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว' 'แต่พี่...' 'สิ่งที่ฉันพูดไม่ใช่คำขอความคิดเห็น แต่ฉันต้องการจบกับพี่เพียงเท่านี้' ริต้ารีบเดินหนีออกมา หากวาโยยังคงตะโกนเรียกชื่อเธอ แต่ริต้าก็ไม่คิดหันไปมอง เธอคิดแค่เพียงว่า โชคดีแล้วล่ะ ที่การคบกับวาโยมันเป็นแค่เรื่องลับๆ ไม่มีใครรู้ว่าคบ และยังไม่มีใครรู้ว่าเรา...เลิกกัน