My Billionaire Blind Date

THE BROKEN ILLUSION

Sa loob ng sasakyan, naging saksi ang katahimikan sa pagitan ng dalawang taong pilit na tinatanggihan ang tadhana—ang isa na pilit na kumakawala at ang isa na determinadong humuli. Habang binabaybay nila ang daan pabalik sa Manila, hindi nila namalayan na ang bawat kilometrong nilalagpasan nila ay unti-unting naglalapit sa kanila sa isang katotohanang hindi na nila maitatago pagdating sa destinasyon.

Nang marating nila ang Bonifacio Global City (BGC), unti-unti nang lumulubog ang araw at pinapalitan ng makukulay na ilaw ng mga gusali ang paligid. Sa halip na magtanong o gisingin agad ang kasama, maingat na inihinto ni RK ang kanyang mamahaling SUV sa gilid ng Bonifacio High Street.

Tulog na tulog si Jace. Ang pagod mula sa buong araw na medical mission ay tuluyang nagpabigat sa kanyang mga talukap. Dahil dito, nagpasya si RK na huwag na muna siyang gisingin. Isa pa, mayroon ding ibang dahilan: hindi niya alam kung saan eksaktong nakatira ang dalaga.

Tahimik na umupo si RK sa driver's seat. Hindi niya binuksan ang radyo. Sa halip, ibinaling niya ang kanyang buong atensyon sa natutulog na si Jace. Sa malambot na liwanag ng mga ilaw mula sa labas na tumatagos sa tinted na bintana, pinagmasdan niya ang mukha nito—ang mahahabang pilikmata na nakalapat sa pisngi, ang banayad na paghinga, at ang bahagyang paggalaw ng mga labi nito.

Ang tagal kitang hinanap, tapos ngayon kasama na kita rito, bulong ni RK sa sarili habang may maliit at mapayapang ngiti sa kanyang mga labi.

Pamaya-maya pa, dahan-dahang kumilos si Jace. Napakurap-kurap siya at iginalaw ang leeg na medyo nanigas sa pagkakasalampak sa upuan. Nang mamalayan niyang madilim na sa labas at pamilyar ang mga gusaling nakatayo sa paligid, bigla siyang natauhan.

Bumaling siya sa kanyang tabi at nakita si RK na payapang nakatingin sa labas, habang ang isang braso ay nakapahinga sa manibela.

"Nasaan na tayo?" rehistro ng boses ni Jace, medyo reedy at paos pa dahil kakagising lang.

Hindi agad sumagot si RK. Dahan-dahan siyang lumingon kay Jace; ang mga mata ay puno ng kakaibang init at katiyakan.

"BGC," tipid na sagot ni RK, habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa kanya. "At gising ka na rin sa wakas, Doc JM. Napansin ko kasing tulog na tulog ka… at hindi ko alam kung saan kita ihahatid."

Sa kabila ng kanyang pagmamatigas at pilit na pagpapakita ng pader, naramdaman ni Jace ang biglang paglambot ng kanyang puso. Tinitigan niya ang binata sa harap niya. Hindi nito ginawa ang inaasahan niyang pang-aabuso o pamimilit habang tulog siya; sa halip, hinayaan siya nitong magpahinga, binantayan siya, at ligtas na dinala hanggang sa pamilyar na mga lansangan ng BGC.

May kakaibang init na gumapang sa dibdib ni Jace, ngunit mabilis niyang winaksi iyon at binuo muli ang kanyang depensa.

"So, saan kita ihahatid? Saan ka nakatira ?" tanong ni RK, kalmado ang boses habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata.

"Dito lang," mabilis na sagot ni Jace, sabay abot sa bag at hawak sa door handle para lumabas.

Subalit bago pa man niya maitulak ang pinto, narinig niya ang pagtunog ng central lock—awtomatikong ikinulong siya ng binata sa loob.

"Wait," awat ni RK, may halong amusement at panunukso sa tono. "Dito? Dito ka nakatira? Ano ka, high-class na pulubi? Sa gilid ng kalsada ng BGC nakatira?"

"Siyempre, hindi!" irap ni Jace, bahagyang nainis sa biro ng binata. "Maglalakad na lang ako. Malapit na rito ang unit ko."

"Saan nga?" seryosong tanong ni RK, habang lalo pang lumalapit ang mukha nito sa kanya, sapat para maramdaman ni Jace ang init ng presensya nito. "Ihahatid kita. Saka… kailangan nating mag-usap."

Napabuntong-hininga si Jace, umiwas ng tingin habang kinakabahan ang dibdib. "Ano ba kasing pag-uusapan pa natin?"

Tumahimik si RK nang ilang segundo. Nang muli itong magsalita, nawala ang pilyong tono sa kanyang boses; napalitan ito ng isang klase ng sinseridad at bahid ng pagod na dumurog sa matigas na rehistro nito kanina.

"Bakit ka biglang umalis?" tanong ni RK, mababa at seryoso. "Bakit hindi mo man lang ako ginising? Pagkagising ko, wala ka na. Hindi ko alam ang buong pangalan mo, kung saan ka nakatira, o kung ano ang phone number mo."

Napalunok si Jace. Napatitig siya kay RK nang marinig ang sumunod na sinabi nito.

"Alam mo bang gabi-gabi nasa Apex ako?" pagpapatuloy ni RK, habang ang mga mata nito ay nakatitig nang diretso sa kanya, puno ng diin at tapat na emosyon. "Hinihintay kita… dahil hindi ko kayang kalimutan ang gabing 'yon."

“RK,” mahina ngunit mariing tawag ni Jace, pilit na pinatatag ang boses habang nakatingin nang diretso sa mga mata ng binata. “Kalimutan mo na kung anuman ang nangyari. It’s just a mistake. Nakainom ka. Nakainom din ako. Parehas lang tayo.”

Huminga nang malalim si Jace, pilit binubuo ang mga salitang magpapatigil sa kabaliwang ito. “Hindi ako maghahabol ng kahit na ano sa’yo, RK. Lasing tayo, kaya lang nangyari ‘yun… nadala lang tayo sa sitwasyon.”

Napakunot ang noo ni RK.

Unti-unting nawala ang lambot sa mga mata ng binata; napalitan ito ng isang madilim at matalim na kislap. Ang mga salitang “mistake” at “lasing lang” ay parang latigo na humagupit sa kanyang sistema. Para kay Jace, isa lang itong simpleng insidente na madaling burahin; ngunit para kay RK, ang gabing iyon sa penthouse ang pinakamakabuluhang simula ng kanyang buhay.

“Isang pagkakamali?” ulit ni RK, mababa at madiin ang boses, habang ang mga kamay nito ay humigpit sa pagkakahawak sa manibela.

Habang nakatitig si RK sa mukha ng dalaga, ramdam ni Jace ang biglang pagbigat ng hangin sa loob ng sasakyan—tanda na ang pasensya ng lalaki ay unti-unti nang nauubos.

“No, JM,” mariing wika ni RK. Ang boses ay matatag at walang halong pag-aalinlangan habang dahan-dahang lumalapit ang mukha nito kay Jace. “Para sa akin, hindi pagkakamali 'yon. Ginusto ko 'yon, ginusto mo rin… gustong-gusto nating parehas 'yun. At kung kinakailangan, handa akong panagutan ka. Pakasalan ka kung nararapat.”

Nanlaki ang mga mata ni Jace sa gulat. Ang hininga niya ay biglang nagbago. “What?! Kasal?” gulat na bulalas ni Jace, habang ang mga kamay ay nanginginig sa inis at kaba. “RK, no! Hindi ako buntis o anuman! At saka... once lang naman 'yun, 'di ba? Hindi nga kita kilala, eh!”

“Eh di magpapakilala ako. Im Ri—”

“Wala akong pake, okay?!” putol ni Jace. Ang boses ay nanginginig sa tindi ng emosyon habang umiiling-iling. “Wala akong pakialam kung sino ka pa, saan ka nakatira, o kung ano ang pinagkakaabalahan mo sa buhay mo o ang estado mo! Para sa akin, last na pagkikita natin 'to.”

“NO,” mariing tutol ni RK. Bagama't bahagyang nasaktan ang kanyang pride sa matigas na pagtanggi ng dalaga, ang determinasyon sa kanyang mga mata ay lalong tumindi. “Hindi ganoon kadali 'yun, JM.”