เด็กเฮียโรม (Mpreg) (โรม&เวย์)

เด็กเฮียโรม5(ต่อ)

เวย์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแววตาฉายแววประหลาดล้ำ ใครจะกล้าลืมไอ้วิธีลงโทษเด็กดื้อของเขาว่ามันเป็นยังไงแต่นั่นมันเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เขาโตแล้วไม่จำเป็นต้องก้มหัวยอมให้คนตรงหน้าทำโทษแบบนั้นอีก

เวย์หมุนตัวเพื่อจะหนีไปอีกทางเพราะยังไงเขาก็ไม่ยอมไปกับอาโรมแน่...

พรึ่บ!

เวย์ซะงักกึก เมื่อการ์ดสองคนของรังสิมันต์มาจากไหนไม่รู้เดินเข้ามาขวางหน้าเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนีไปอีกทาง โดยมีเจ้านายยืนกอดอกนิ่งมองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

"ถอยไป! กูบอกให้ถอยอย่ามาขวาง อ๊ะ!!"

ผ้าสีขาวผืนเล็กถูกโปะเข้าที่จมูกโด่งของเวย์อย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้ตั้งตัวร่างโปร่งดิ้นขลุกขลักพยายามกลั้นหายใจ แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงการ์ดรูปร่างใหญ่ยักษ์สองคนได้ จนในที่สุดเวย์ก็เผลอสูดกลิ่นเหม็นฉุนกึกเข้ามาเต็มปอด ไม่นาน ดวงตาทั้งสองข้างก็เริ่มพล่าเบลอ สติค่อยๆเลือนลาง

เวย์กำลังจะล้มลงกับพื้นพร้อมกับสติที่ดับวูบ แต่รังสิมันต์เข้ามาช้อนรับได้ทันก่อนที่หัวของของอีกฝ่ายจะกระแทกกับฟุตบาท

"หึ..ไหนบอกว่าเก่ง แค่นี้ยังเอาตัวเองไม่รอด"

เวย์ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยความรู้สึกมึนงง สัมผัสจากแอร์เย็นๆกับเตียงกว้างนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าให้ความสบายและสดชื่นทำให้ร่างโปร่งอยากซุกหน้าเข้ากับหมอนนอนต่อไป แต่พอหลับตาได้ไม่นานคนที่คิดว่าจะนอนต่อก็ลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อภาพลำดับเหตุการณ์ความทรงจำสุดท้ายแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง

"ที่ไหนว่ะเนี่ย!" กวาดสายตามองไปรอบห้อง คิ้วเข้มขมวดแน่นเมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ภาพวาดขนาดใหญ่บนฝาผนังซึ่งเป็นคำตอบให้กับตัวเองทันที

"อาโรม ไอ้ปู่โรม ไอ้@#$"

แอ๊ดดด!!!

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้เวย์หันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางใจเย็น หลังจากที่ได้ยินเสียงด่าทอลั่นบ้าน ในมือยังถือแก้วกาแฟยกขึ้นจิบช้าๆมองคนอยู่บนเตียงไปด้วยอย่างสบายใจ ก่อนจะเดินไปวางแก้วไว้บนโต๊ะข้างเตียงนอนแล้วหันมายืนมองคนที่อยู่กลางเตียงด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"ไอ้!!"

เวย์ยกมือขึ้นชี้หน้าเมื่ออาโรมเดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่ทำเลยสักนิด

"ชู่ววว" รังสิมันต์ยกมือเชิงห้าม นิ้วชี้ส่ายไปมาเล็กน้อยอย่างกวนประสาท

"ถ้ามึงด่ากูอีกคำ กูจับมึงทำเมียตอนนี้แน่"

"ปล่อยผมไปเถอะนะ"

เวย์ลุกพรวดขึ้นมายืนข้างเตียง แต่ด้วยความที่ลุกเร็วเกินไปหน่อยทำให้ร่างโปร่งเซถลาไปด้านหน้า เวย์รีบเกาะไหล่หนาของคนตรงหน้าเอาไว้แน่น พร้อมกับแขนแกร่งของเขาก็ตวัดโอบเอวเวย์ไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายล้มลงไป ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอยู่ที่หน้าผากทำเอาเวย์หน้าร้อนวูบวาบจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาคม เขาเองก็กำลังจ้องมองมาอยู่เช่นกัน ต่างคนต่างเงียบแล้วใบหน้าคมคายก็ค่อยๆเลื่อนลงเข้ามาใกล้จนปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน

"ปะ..ปล่อย!"

เวย์ผลักคนตรงหน้าออกอย่างแรงเมื่อได้สติ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงเสียหลักแต่อย่างใด ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน จนกระทั่งคนเป็นหลานต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน เพราะดันรู้สึกสั่นไหวในใจขึ้นมาแปลกๆยามสบดวงตาคมปลาบที่มีความหมายเป็นนัยบางอย่างอยู่ในสายตาคู่นั้น

"ถอยไป!"

เวย์ผลักร่างสูงตรงหน้าให้หลบไปให้พ้นทาง ขาเรียวก้าวยาวๆไปยังประตูห้องแต่พอเปิดประตูออกไปก็ถึงกับชะงัก เมื่อพบชายชุดดำยืนขวางอยู่เต็มหน้าห้อง

"20 ล้าน"

เวย์หันกลับมาตามเสียง นิ่วหน้าอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่พอหันกลับก็พบว่าใบหน้าคนของตรงหน้าอยู่ในระยะประชันชิดจนปลายจมูกปัดไปโดนแก้มอีกฝ่าย คนเป็นหลานรีบผงะหน้าหนีไม่อย่างนั้นจมูกโด่งเป็นสันคงได้สัมผัสแก้มขาวไปแบบเต็มๆ

"อาโรมพูดว่าอะไรนะ"

"มึงคิดว่ากูเสียเงินตั้ง 20 ล้าน แล้วจะไม่เรียกร้องอะไรจากมึงเลยหรือไง อย่างน้อยมึงก็น่าจะตอบแทนกูบ้าง หรือมึงอยากขึ้นชื่อว่าเป็นคนเนรคุณ"

"แค่ 20 ล้าน เดี๋ยวผมจะหามาคืนให้เอง"

คนพูดท่าทางอวดดีเงินแค่นี้สำหรับเวย์ไม่ใช่เรื่องยากในบัญชีของเขามีมากกว่านี้หลายร้อยเท่า แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมอาโรมจะมาทวงบุญคุณเอาตอนนี้ทั้งที่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว

"กูไม่เอาเงิน แต่กูจะเอามึง"

ถึงแม้ตอนนี้เงิน20ล้านจะเป็นเพียงแค่เศษเงินของมันก็ตาม แต่ตอนนั้นเงินที่มันใช้คำว่า แค่ 20 ล้าน มันมีค่ามากมายมหาศาลเดิมพันมาด้วยชีวิตของมัน

"......"

"เพราะเงินที่มึงหามาให้กูก็เงินของวนารมย์ ตอนนี้เงินแค่นี้มันขี้ปะติ๋วสำหรับมึงอยู่แล้วนี่ กูไม่ได้ต้องการเงินของมึง เพราะฉะนั้นมึงก็อย่าคิดจะลำเลิกบุญคุณเด็ดขาด"

"อื้อออ!"

พูดจบริมฝีปากร้อนของอีกคนก็ประกบจูบลงมาอย่างรวดเร็ว รังสิมันต์ไล้เลียดูดดึงริมฝีปากของอีกคนอย่างรุนแรง ราวกับหื่นกระหายมานานแสนนาน ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปลิ้มชิมความหวานที่เขายังจำมันได้แม่นว่าหวานล้ำมากแค่ไหน ลิ้นร้อนไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างเมามันส์จนเวย์เหมือนคนขาดสติไปชั่วขณะ กระทั่งร่างโปร่งเริ่มหายใจไม่ทัน ถึงได้พยายามผลักไสคนตรงหน้าออก

"อึ่ก...อื้ออออ!"

ร่างสูงผละริมฝีปากออกมาเพียงชั่ววินาทีก็ประกบเรียวปากลงไปใหม่อีกครั้ง คราวนี้เวย์เม้มปากตัวเองเอาไว้แน่นไม่ยอมให้อีกฝ่ายล่วงล้ำเข้ามารังแก แต่มีหรือรังสิมันต์จะยอมโดยง่าย มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาบีบคางของอย่างแรงจนเวย์เจ็บร้าวไปทั่วสันกราม ในที่สุดก็ต้องยอมเปิดปากรับเรียวลิ้นของอีกฝ่ายเข้ามาต้อนหาความหวานภายในจนได้

"ถ้ากูยังใช้งานมึงไม่คุ้มกับเงิน 20 ล้าน ก็อย่าหวังว่ามึงจะได้ออกไปจากที่นี่ แม้แต่พ่อของมึงก็ช่วยไม่ได้"

ร่างสูงผละออกจากเวย์ที่ยกมือขยี้ปากตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความรังเกียจสัมผัสวาบหวามของอีกคนที่ยัดเยียดให้ จนตอนนี้ริมฝึปากสีแดงสดบวมเจ่อไปหมด รังสิมันต์มองเห็นอีกฝ่ายรังเกียจสัมผัสตนก็ยิ่งชอบใจแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาติดใจไปแล้ว

ติดใจ...เขาชะงักไปกับความรู้สึกนี้

ใช่! เขายังติดใจรสจูบที่หอมหวานไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนเขาก็ยังโหยหาสัมผัสนี้ จะนอนกับใครมากี่สิบกี่ร้อยคนก็ไม่เคยลืมรสจูบจากเด็กคนนั้น จนกระทั่งได้สัมผัสอีกครั้งและมันก็ใช่

มันคือคำตอบที่เขาเฝ้าถามตัวเองมาตลอดสิบปี ยอมรับเลยว่าเขาติดใจริมฝีปากบางๆนุ่มๆของคนตรงหน้า และอยากครอบครองไว้เพียงคนเดียว

เขายอมรับว่าเขาอยากลองกับเวย์ ...

ไม่ใช่ไม่เคยลองกับผู้ชายคนอื่นแต่มันไม่ใช่คำตอบที่เขาตามหา รสรักที่ได้รับการปรนเปรอจากคู่ขาไม่เคยทำให้เขาอิ่มในกามารมย์ ตั้งแต่ได้สัมผัสกับเวย์เขาก็ไม่เคยลืมมาจนถึงตอนนี้

ในระหว่างที่ตกอยู่ในภวังค์ หมัดหนักๆของเจ้าลูกหมาก็เหวี่ยงเข้ามาที่ใบหน้าของรังสิมันต์เต็มแรง แต่ร่างสูงก็หลบได้แบบเฉียดฉิว มือหนาจับแขนเรียวของเวย์ไว้แน่น แล้วพลิกตัวดันอีกคนให้ติดกับผนังกำแพงห้องอย่างรวดเร็ว อีกมือก็บีบคางมนเอาไว้แน่น

"โอ๊ย!!"

เวย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อมือหนาเพิ่มแรงดันจนแก้มของคนแรงน้อยกว่าแนบชิดไปกับกำแพงจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

ตุ้บ!

ร่างสูงปล่อยมือออกจากคางของเวย์ ที่ขึ้นสีแดงเป็นรอยนิ้วมือ ร่างโปร่งทรุดฮวบลงไปเพราะแข้งขาอยู่ๆก็หมดแรงลงไป

"อย่าอวดดีกับกูอีก!"

รังสิมันต์มองคนอวดดี ยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะเดินออกจากห้องไปไม่ลืมล็อคประตูเอาไว้ด้วยรหัสผ่านของระบบอัตโนมัติ เวย์ได้แต่มองตามด้วยความคับแค้นใจยกมือลูบคางของตัวเองไปมาด้วยความรู้สึกเจ็บจนหูอื้อตาลาย

"แรงช้างหรือไง บีบทีแทบกรามหัก" เวย์พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูพยายามใส่รหัสผ่าน และบิดลูกบิดประตูอยู่สักพักแต่ก็ไม่เป็นผล

"ประตูอะไรของแม่งอีกวะ"

ชายหนุ่มเดินมานั่งที่เตียงกว้างด้วยความหงุดหงิด ในหัวก็พยายามคิดหาวิธีออกไปจากห้องสารพัด แต่ก็คิดอะไรไม่ออกได้แต่สำรวจไปมองรอบๆห้องด้วยความหมั่นไส้กับความรวยของคนที่เป็นเจ้าของ ข้างในตกแต่งไว้อย่างเรียบหรูของแต่ละชิ้นมีราคาแพงลิ่ว บางอย่างแทบประเมินราคาไม่ได้ด้วยซ้ำ คนที่เคยเป็นหัวขโมยอย่างเขารู้จักราคาของล้ำค่าพวกนี้เป็นอย่างดี

แล้วความคิดร้ายๆก็ผุดขึ้นมาทันทีเมื่อหมั่นไส้ความรวยของเขา ใบหน้าหล่อยกยิ้มร้ายๆในเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ก็คงจะต้องทำลายข้าวของพวกนี้แทน แค่คิดเวย์ก็ยิ้มออกมาอย่างสะใจ

"รวยนักใช่ไหมเจอรันเวย์หน่อยปะไร" ร่างสูงเด้งขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว

"อยากให้อยู่ในนี้มากนักใช่ไหม ได้! เดี๋ยวไอ้รันเวย์คนนี้จะจัดให้นะครับอาโรม"