Bought By The Arrogant Billionaire

005

"I don't f**k an overused woman, Courtney. Keep your hands and your mouth to yourself."

Ang salitang overused ay parang sampal ng malamig na katotohanan. Agad na napatikom ang bibig ko. Ang nakakaloko at mapang-akit kong ngiti ay biglang naglaho, napalitan ng isang blangkong titig. I felt a sudden ache deep within my chest. Sanay ako sa bastos, sanay ako sa insulto sa Red Street, pero ang marinig 'yun mula sa lalaking ito... to a man who didn't even know that the reason I became so "overused" started on the night I was violated by a monster in a hotel room.

My pride as a mother, as a woman fighting for her child, suddenly flared within me.

Matagal akong tumitig sa kaniya. Hindi ko ipinakita na nasaktan ako. Sa halip, mas naging matigas ang ekspresyon ng mukha ko.

Maging si Dominique ay tila natigilan din matapos niyang bitawan ang mga salitang 'yun. May dumaang saglit na pagkagulat o pagsisisi sa kaniyang mga mata nang makita ang biglang pagbabago ng aura ko, but he quickly concealed it and put his serious expression back on.

He let the pen slip onto the table. The silence between us became heavier than concrete.

Bahagyang tumikhim si Dominique, binabasag ang nakabibinging katahimikan.

"Rule number two," pagpapatuloy niya, medyo mas mababa na ang tono ng boses niya ngayon. "When we are in public, or if my grandfather or anyone else is around, we must maintain the illusion. We will hold hands, and you will act as a doting, loving wife. But the moment the doors close, we go back to being strangers."

Hindi ako sumagot. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya, walang emosyon.

"Rule number three: If you want to go out or go around, you have a strict curfew. You cannot stay out late, and you must inform my security of your whereabouts. I cannot have the media catching you in places you shouldn't be. Understand?"

I forced a tight, cold smirk back onto my lips. "Clear as crystal, Mr. Ravenzy. Huwag kang mag-alala, hinding-hindi ko dudumihan ang napakalinis mong pangalan."

Tumayo siya mula sa sofa, inayos ang kaniyang polo. "Go take a shower and clean yourself up. Matutulog na tayo. We have an important schedule tomorrow morning."

"Anong meron bukas?" walang gana kong tanong habang tumatayo na rin.

"I hired a private stylist and personal shoppers to come here or meet us at the boutique. You need a complete makeover. outputting you as a respectable woman means changing how you look," malamig niyang sabi habang naglalakad patungo sa master bedroom.

"Makeover?" I rolled my eyes, nakabawi na ang pagiging sassy ko kahit may kaunting pait pa sa lalamunan ko. "Excuse me, maganda na ako, Dom. Walang kailangang baguhin sa mukha o sa katawan ko. Natural beauty 'to."

Lumingon siya sa akin bago buksan ang pinto ng kwarto. Ang kaniyang tingin ay dumako sa aking mukha, partikular na sa maliit at silver piercing na nasa gilid ng aking ilong.

"We will get rid of that nose piercing. Your hair is fine-" Tinitigan niya ang hanggang balikat kong diretso at itim na buhok. "-it's clean and natural. But your clothes, your accessories, everything needs to look elegant and dignified. Hindi 'yang mukha kang laging handang pumasok sa club."

"Sabi mo eh. Ikaw ang boss, ikaw ang masusunod" pabalang kong sagot sabay sunod sa kaniya sa loob ng dambuhalang kwarto.

Just as he said, there was only one bed in the room, a massive king-sized bed draped in black satin sheets. Pumasok ako sa banyo, naligo, at nagpalit ng isang simpleng malaking t-shirt na nakuha ko sa bag ko. Paglabas ko, nakahiga na si Dominique sa kanang bahagi ng kama, nakatalikod sa akin. Umikot ako sa kabilang gilid., humiga sa pinakadulo, at binalot ang sarili ko ng kumot.

Habang nakatitig ako sa dilim, isang pangalan lang ang nasa isip ko para mapawi ang lahat ng pangamba ko.

Caleb. Para sa 'yo 'to, anak. Konting tiis lang.