---
Yemekten sonra vakit iyice ilerlemişti. Restoranın loş ışıkları azalmış, masalardaki birkaç çift dışında ortam sessizliğe bürünmüştü. Hesabı ödedim ve Ayşe ile birlikte çıktık. Hava serindi, şehir sessizliğe hazırlanıyordu. Arabanın içinde yol boyunca çok konuşmadık, ama sessizliğimiz bile huzurluydu.
Onu evinin önünde indirdiğimde içimde garip bir boşluk oluştu. Vedalaşmak istemiyordum. Kapının önünde durdu, ben de arabadan inip yanında yürüdüm. Ona döndüm ve hafifçe yanağına eğildim. Dudaklarım tenine değdiği an, içimde tarifsiz bir sıcaklık yayıldı. O ise utangaç ama huzurlu bir gülümsemeyle karşılık verdi.
Arkamı dönüp uzaklaşmaya başladım. O an içimde “Keşke bu an bitmese” diye geçirdim. Tam arabaya doğru ilerlerken arkamdan o sesi duydum.
“Emir…”
Sesini duyduğum an kalbim ye
