---
Sabahın ilk ışıkları odama süzüldüğünde gözlerimi açtım. Uykudan uyanır uyanmaz aklımda yine Ayşe vardı. Dün gecenin utangaç gülümsemesi hâlâ gözlerimin önünden gitmiyordu. İçimde yeni bir merak vardı: Onu daha yakından tanımak, yanında daha fazla vakit geçirmek.
Telefonumu elime aldım. Parmağım ekranda bir süre duraksadı, sonra kısa bir mesaj yazdım:
“Müsait olursan… Akşama doğru bir yerde yemek yiyelim mi?”
Mesajı gönderdikten sonra kalbim hızlı atmaya başladı. Beklemek zordu. Birkaç dakika sonra ekran parladı, Ayşe cevap vermişti:
“Bilmiyorum… İşlerime göre bakarım. Eğer müsait olursam haber veririm.”
Kısa ve ölçülü bir cevap. Ama yine de içinde bir umut vardı. O an gün bana uzun gelmeye başladı. Zaman geçmiyordu.
Üç saat sonra telefonum yeniden çaldı. Ayşe’den mesaj gelmişti
