Geriye doğru yavaşça çekildim. Ayşe hâlâ yatağın içinde, nefesi düzensiz, bedeni kıvrım kıvrım bir şeyler yaşıyordu. Onu öyle görünce kalbim hızlandı ama kendimi geri çektim. Sessizce arkamı döndüm, salondan çıktım. Bir süre sonra üzerimi giyindim, toparlandım. Yeniden salona döndüğümde Ayşe kollarını kendi bedenine sarmış, gözlerini boşluğa dikmiş duvara bakıyordu. Öylece donup kalmış gibiydi.
“Ben çıkıyorum,” dedim yavaş bir sesle. Hiç tepki vermedi. Sanki orada yok gibiydi. Bunun üzerine sessizce kapıdan çıktım. İçimde garip bir huzur vardı. Onunla paylaştığım an, tarifsiz bir güzellikti. Kalbimin derinliklerinde hâlâ sıcacık bir his bırakmıştı. Ama aynı zamanda zihnimde başka bir ses yankılanıyordu: Asıl oyun, şimdi başlıyor…
Eve vardığımda üzerimdeki ağırlığı atmak ister gibi banyoy
