---
Sabaha kadar bir sağa bir sola döndüm. Uyumak imkânsızdı. Ne gözümü kapatabiliyordum ne de zihnimdeki o sahneleri susturabiliyordum.
Ayşe’nin nefesi, tenine sinmiş kokusu… ve en önemlisi, bana meydan okuyan o gülüşü.
“Hayır…” dedim kendi kendime, sessizce. “Bu oyunu onun yanına bırakamam. Ne kadar istese de beni delirtmesine izin vermeyeceğim.”
Yavaşça yataktan kalktım. Ayaklarım halının üzerinde usulca sürüklendi. Salona geçtiğimde gözlerim onu buldu.
Ayşe kanepeye kıvrılmış uyuyordu. İncecik bir gecelik vardı üzerinde, loş ışıkta beyaz teni belli belirsiz parlıyordu. Bir bacağını kanepenin kenarına uzatmıştı, battaniye yere düşmüş.
Bir an öylece durup onu izledim. İçimde hem öfke, hem arzu, hem de tarifsiz bir çekim vardı.
“Seninle aynı oyunu oynayacağım Ayşe…” diye fısıldadım
