Chapter 28
CHRISTIAN SAMUEL
I CAN'T help myself but to cry.
This is just a prank. Pero nagui-guilty ako sa aking ginawa.
Andrew is crying. He really cares about me dahil ramdam na ramdam ko iyon. Paano ko pa ba ito pangatawanan?
Nakailig ang ulo niya sa hospital bed—sa tabi ko habang hawak-hawak ang aking kamay.
"Sam? Nakatulog siya," mahinang sabi ni Mild. "Anong gagawin natin? Paano natin sabihin na prank lang ito? Shuta! Lagot tayo kapag malaman niyang nagpapanggap ka lang."
Napabunting hininga ako.
Ginawa kolang naman iyon para malaman ko kung may importansya ba ako sa kanya o mahalaga ako.
Hinaplos ko ang buhoknniya dahilan para magising siya. Pagkaangat ng mukha ni Andrew, isang matamis na ngiti ang binungad ko sa kanya.
"S-sam? Kumusta pakiramdam mo? Nagugutom ka ba? Tubig
