İkra dayanamamış uzaktan kardeşine bakıyordu. Nakilden sonra kocası iyileştiğini söylemişti ki artık bahçeye çıkmaya başlamıştı. Annesi yüzünde bir gülümsemeyle oğluyla oynuyordu babası ise mutlu halde onları izliyordu. Asla sahip olamayacağı bir anı seyrediyordu. Gözünden akan yaşı hızlıca sildi.
Çöpe atılmış olmak ruhunda iyileşmeyecek bir yarayı hep bırakmıştı ama ailesi çıkıp geldikten sonra o yara kanamaya başlamıştı.
Babası oğlunun elinden tutup hastaneye geri girdiğinde annesi de gözden kayboldu. Akan son gözyaşlarını sildiğinde dağılan hislerini geri toparlamaya çalışıyordu. Yanına oturanı fark ettiğinde gidecekken bileğinden tutan el engel oldu. ‘’Kaçma!’’ diyen sesle durdu.
Bileğini sertçe geri çekti. ‘’Dokunma bana.’’
‘’İnsan ne anne babasını ne de evladını seçemiyor.’’
