"Don't even think about killing your own father Ismael," Ani Sylven ng mapansin ang nakakamatay at matalim niyang tingin.
"Bakit?" Walang emosyon niyang saad. "Hindi na niya kailangang mabuhay pa Sylven. Kailangan niya ng manahimik. Dahil habang buhay siya, hinding-hindi ako matatanggap ng aking ina. Oo. We're talking and look like a normal mother and son, pero naroroon ang distansiya at palagi niya sa akin iyong pinapamukha." Nalasahan niya ang pait sa bibig nang dahil sa nilintaya.
“Ako nga wala ng nanay at tatay…” Madrama nitong saad at nagpunas pa ng imaginary luha, na kaniyang kinabagsak balikat.
Kahit kailan talaga ang isang ‘to oh.
“Sylven!” Lukot mukhang aniya. “Tangina nag e-emote ang tao e,”
“Bakit? Ikaw lang ang may karapatang mag emote? Hindi mo ba narinig ang kasabihan
