“Sandali Celestine!” Malakas na sigaw ni Ismael ng makitang papasok na ng elevator ang dalaga.
Humarap ito sa kaniyang gawi at nakita niya ang hindi maipinta nitong mukha gayon din ang sakit sa dalawa nitong mga mata. Sakit? Bakit? Dahil ba sa mga salitang narinig nito kanina? Hindi kaya…hindi. Imposibleng mangyari ang nasa isip niya.
“S-Sir,” Utal nitong wika ng siya’y makarating na sa harapan nito.
Nagpakawala muna ng isang malalim na hininga si Ismael at ngumiting bahagya. “Sir? Hindi ba’t sabi ko Ismael na lang ang itawag mo sa akin? Especially when we are alone Celestine,” Aniya, deretsong nakatitig sa naglulumikot nitong mga mata.
Celestine looks uncomfortable, kaya naman iginaya niya na ito papasok ng elevator.
“I’m sorry about my mother…” Mahinang pagbasag ni Ismael sa kata
