Karargâhın koridorlarında yankılanan siren sesleri, duvarlardan geri sıçrayarak neredeyse kulaklarına saplanıyordu. Duman kokusu her adımda daha yoğunlaşıyor, tavanın metal panelleri titriyordu. Elif, Serdar’ın arkasından hızla ilerlerken gözleri keskinleşmiş, zihni ise saniyeler içinde onlarca ihtimali analiz etmeye başlamıştı.
Cem, bir yandan ilerliyor bir yandan telsizden gelen karmaşık sesleri çözmeye çalışıyordu.
“Komutanım, kuzey kanadı tamamen düşmüş! İçeriden patlayıcı yerleştirilmiş. Bu bir dış saldırı değil.”
Serdar’ın çenesi sıkıldı.
“Demek ki içerideki kişi, yalnız çalışmıyor. Onlara yardım eden en az birkaç kişi daha var.”
Elif koridorun sonunda kırmızı ışıkla aydınlanan kapıya bakarak soruyu sordu:
“Peki hedef kim? Biz mi yoksa karargâhın tamamı mı?”
“İkisi de olabilir
