Elif, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte gözlerini açtığında, masanın üzerindeki belgeler hâlâ dağınıktı. Klasörlerin arasında açık duran sayfada tek bir cümle vardı:
> “Proje YALÇIN: Biyolojik Hafıza Transferi Deneyi – Örnek 01.”
Sayfanın kenarına babasının eliyle yazılmış not dikkatini çekti:
> “Elif bu satırları okuyorsan, geçmiş artık sadece geçmiş değil demektir.”
Elif’in gözleri doldu.
Sanki babasının sesi, odanın içindeki sessizliği delip kalbine ulaşmıştı.
Ellerini titreyerek masaya koydu, nefesini toparlamaya çalıştı.
Artık biliyordu — “Proje Yalçın” bir belge değil, onun doğumuydı.
O anda Serdar kapıdan girdi.
Elif’in yüzündeki rengi görünce durdu.
“Bir şey buldun,” dedi temkinli bir sesle.
Elif başını kaldırdı, gözleriyle klasörü işaret etti.
“Bundan kaçmaya çalı
