Esenli Köyü’nden ayrıldıktan sonra yollar daha da daraldı. Gri bulutlar ufku kaplamış, sis neredeyse arabayı yutacak kadar yoğunlaşmıştı. Elif sessizdi. Elinde hâlâ kaseti tutuyordu — sanki o küçük plastik parça, babasının sesinden bile daha gerçekti artık.
Serdar direksiyona sıkıca tutunmuş, gözlerini yoldan ayırmadan konuştu:
“Cem’in sesiyle o kasetin hazırlanmış olması… demek ki o yaşıyor. Ama eğer gerçekten Ketebe’nin elindeyse, çoktan bir deneyin parçası olmuş olabilir.”
Elif gözlerini kapadı. “Ya da kendi isteğiyle onlara katıldı. Belki de o da gerçeği arıyordu.”
Serdar başını yana çevirdi. “Arayan herkes kaybolur Elif. Sen hariç.”
Elif gözlerini ona çevirdi, sessiz bir an oluştu. Dışarıda sadece yağmurun sesi vardı. O anın içinde, Serdar’ın sözleri bir tür koruma vaadi gibiydi.
