Sabahın gri ışığı, yıkık binanın çatısından sızarak içeri dolduğunda, gece boyunca süren yağmur durmuştu. Toprak, barut kokusuyla karışmış nemli bir sessizliğe bürünmüştü. Elif, başını duvara yaslayarak gözlerini araladı. Uyuyamamıştı ama gözlerini kapadığı her saniyede Cem’in yüzü, Serdar’ın sesi ve patlayan silahlar zihninde birbirine karışıyordu.
Cem hâlâ ayaktaydı. Ellerinde tuttuğu harita, nemden neredeyse eriyecek hale gelmişti. Gözleri uykusuzluktan kızarmıştı ama dikkatini kaybetmemek için çabalıyordu.
“Bütün gece hiç dinlenmedin,” dedi Elif, sessizliği bozarcasına.
Cem kısa bir nefes verdi, gülümsemeye benzer bir ifade yüzünde belirdi. “Alıştım. Uyuduğum her saniyede bir şeyleri kaçırıyor gibi hissediyorum.”
Elif yavaşça doğruldu, battaniyeyi omzuna sardı. “Serdar’ın o kadar y
