Gecenin karanlığı, toprağı ve gökyüzünü birbirine katmıştı. Barutun keskin kokusu, havaya sinmiş kanla birleşiyor; siperlerin her köşesinde ölümle yaşamın ince çizgisi hissediliyordu.
Cem, Burak ve Ömer hızla sağ kanada sürünerek ilerlediler. Kurşunlar toprağı delip geçiyor, üzerlerine serpilen taş parçaları yüzlerini çiziyordu. Kalpleri deli gibi çarpıyordu ama gözlerinde tek bir şey vardı: vazife.
“Burada mevzi alıyoruz!” dedi Cem, siperin kenarına çökerek tüfeğini doğrulttu. Burak da yanında pozisyon aldı. Ömer, nefes nefese, “Bizi çevirmelerine izin yok. Burada duracağız!” diye ekledi.
Tam o sırada düşman askerlerinden biri sisin arasından belirdi. Cem’in parmağı tetiğe bastığında merminin sesi siperleri inletti. Adam yere düştü, ama arkadan daha fazlası geliyordu.
Asım Yüzbaşı’nın
