Gece yarısı çökmüş, sessizlik ağır bir sis gibi her yanı sarmıştı. Sığınakta kısa süreli bir huzur vardı ama dışarıda ölüm sessizliğiyle bekleyen bir fırtına olduğunu herkes biliyordu. Cem, harita üzerine eğilmiş, operasyonun sonraki adımlarını planlıyordu. Elif ise köşede, not defterine satırlar düşüyordu. Kalemi titriyordu, ama yazmaya devam etti.
“Bir gün buradan sağ çıkarsak, bu satırları ilk sana okutacağım,” dedi Elif, defterini kapatıp Cem’e yaklaştığında.
Cem başını kaldırdı, gözleri karanlığın içinde bile parlıyordu. “Bunu duyunca, buradan çıkmak için bir sebebim daha oldu,” diye karşılık verdi. İçten gelen bir tebessüm yüzüne yayıldı.
O an, sanki çatışmanın kan ve barut kokusu yok olmuş, sadece ikisinin dünyası kalmıştı. Elif, kalbinin atışını bastıramazken, Cem ona fazla yakl
