Gecenin sessizliği, uzaktan gelen top sesleriyle bölünüyordu. Gökyüzü gri dumanlarla kaplanmış, yağmur yerini soğuk bir sise bırakmıştı. Elif ve Serdar, yamaç boyunca ilerlerken her adımlarında dalların kırılma sesi yankılanıyor, ormanın karanlığı onları içine çekiyordu.
Cem’in işaret fişeği hâlâ Elif’in zihninde parlıyordu — o beyaz ışık, umudun son kıvılcımı gibiydi.
Serdar önüne baktı, elindeki küçük cihazla yön bulmaya çalışıyordu. “Sinyal kuzeybatıya doğru gidiyor,” dedi kısık bir sesle. “Ama burada fazla açık alandayız. Bizi fark etmeleri an meselesi.”
Elif’in gözleri kararlıydı. “Ne kadar riskli olursa olsun, devam edeceğiz. O oradaysa, ben gitmeden durmam.”
Bir süre sessizce yürüdüler. Ağaçların gövdeleri, sisin içinde hayalet gibi uzanıyordu. Her adım, geçmişin yankısını taşıy
