Sabah, ormanın üzerine gri bir sessizlikle doğdu. Yağmur durmuştu ama toprak hâlâ nemliydi; rüzgâr, yanık barutun kokusunu taşımaya devam ediyordu.
Cem, yavaşça doğrulduğunda kolundaki sargı hâlâ tazeydi. Elif hemen yanındaydı; göz altları morarmış, uykusuz gecenin izleri yüzüne kazınmıştı.
Serdar, telsiziyle uğraşırken kısa bir sinyal sesi duyuldu. Parazitli, cızırtılı bir ses ama netti:
> “Tüm birimler… hayatta kalanlar merkeze dönsün. Operasyon sonlandırıldı.”
Elif’in kalbi bir anlığına durdu. “Operasyon sonlandırıldı mı?”
Cem, gözlerini uzaklara dikti. “Yani bu… savaş bitti.”
Ama sesinde huzur değil, belirsizlik vardı. Çünkü savaş bitmişti ama onların hikâyesi yeni başlıyordu.
Serdar telsizi indirdi. “Yakında bir kurtarma ekibi gönderilir. Burada kalmamız daha güvenli.”
Elif
