Gece, ormanın üstüne ağır bir battaniye gibi çökmüştü. Ay ışığı, dalların arasından süzülerek yere kırık çizgiler çiziyor; Elif’le Serdar'ın nefesleri koşu temposuna uygun bir şekilde bir yükselip bir alıyordu. Peşlerindeki sessizlik, sessizlikten çok bir tehdit gibiydi. Adımlarını hızlandırırlarken ikisinin de içindeki tek gerçek şey vardı: Biraz önce yaşanan o sarsıcı keşif.
Serdar, küçük bir tepenin yamacına ulaştıklarında durdu, elini havaya kaldırıp Elif’e “Sessiz” işareti yaptı. Elif hemen olduğu yerde sabitlendi. Çevreyi tarayan tecrübeli bakışlar, karanlıkta bir şey arıyordu, ama açık bir hedef yoktu. Yine de Serdar'ın sezgisi yıllardır yanılmamıştı.
“Buradan çıkmamız lazım,” dedi fısıltıyla. “Takip edilme ihtimalimiz var.”
Elif başını salladı, ama nefesi hâlâ dengesizdi. Serdar
