Kapının kilidi ikinci kez hafifçe oynadığında Serdar bileğinin hareketiyle Elif’i duvarın gölgesine doğru itti. İçeri giren ışık olmadığından, içerideki karanlık adeta bir örtü gibi üzerlerine kapanıyordu. Sadece nefesleri vardı—kontrollü, ritmik… ama gergin.
Kapının dışındaki adamın nefesi, metalin soğuk yüzeyine vurdukça buğu sesi çıkarıyordu.
“İçerideler… eminim.”
Bu fısıltı her şeyi ele veriyordu. Dışarıda bir kişi değil, en az iki kişi vardı. Adımların ağırlığı bile farklıydı.
Serdar gözünü kırpmadan kapıya odaklanırken, diğer eli Elif’in elini buldu. Parmaklarının titremesini fark etmişti. Elif kaçırmadı o bakışı ama buna rağmen kendini geri çekmedi. Sanki onunla aynı nefes ritmine geçti.
Bir anda kilit, klik ederek tamamen döndü.
Serdar dişlerini sıktı.
“Şimdi…” diye fısıldad
