Sandalyenin gıcırtısı, Elif’in kalp atışlarıyla yarışıyordu. Tavan arasındaki kapak, ilk bakışta sıradan bir ahşap panel gibi görünse de yaklaştıkça üzerinde çizikler fark edildi. Tırnakla yapılmış gibi, aceleyle kazınmış, düzensiz izler…
Sanki biri, ya da bir şey… içeriden çıkmak isterken kapakla boğuşmuştu.
Elif’in içi ürperdi.
Ama geri dönemezdi.
Gölge her an üstüne çullanacak kadar yaklaşmıştı; uğultusu ensesinde nefes alıyordu.
Sandalyeye çıktı, elini yukarı uzattı.
Kapak, ilk denemede açılmadı.
İkinci denemede hafifçe oynadı.
Üçüncüde ise, içeriden bir tıkırtı geldi.
Birinin kapıyı elinden alıp açmak istediği bir tıkırtı.
Elif nefesini tuttu.
Ama kapak ardına kadar açılmadı—sadece bir boşluk belirdi.
Karanlık.
Sessiz.
Soğuk bir nefes gibi geceyi andıran bir karanlık.
E
