Serdar’ın yüzündeki ifade, Elif’in tüm bedenini buz gibi bir sessizliğe sürükledi. Perdelerin arasından dışarı sızan o karanlık gözleri gördükleri an, artık saklanacak hiçbir şey kalmadığını anlamışlardı.
Elif derin bir nefes aldı.
“Şimdi anlat,” dedi. “Cem’e ne oldu? Bana ne yaklaşmaya çalışıyor? Neden beni istiyor?”
Serdar gözlerini pencereden ayırmadan konuştu:
“Bunları daha fazla saklayamam. Çünkü bu şey… artık sadece peşimizde değil. Yakında kapıyı kıracak.”
Elif’in kalbi hızlandı.
“Serdar… lütfen.”
Serdar sonunda ona döndü.
“Elif… Cem kaybolduğu gece yalnız değildi.”
Elif’in nefesi kesildi.
“Ne demek istiyorsun?”
“Onunla birlikte biri daha vardı. Ya da… bir şey.”
Serdar’ın sesi titrememişti ama gözlerindeki gölge, gerçeğin ağırlığını taşıyordu.
Elif’in parmakları titredi
