Silah sesinin yankısı vadide uzun süre dolaştı. Herkes donmuş gibiydi; zaman sanki birkaç saniyeliğine duraklamıştı. Cem refleksle Elif’i yere itti, kendisi de hemen siper aldı. Kalp atışları kulaklarında yankılanıyordu. “Herkes mevzi alsın!” diye bağırdı ama sesi çatlamıştı.
Elif toprağa kapanmış, kulaklarını kapatmıştı. O an her şey sisliydi; hem çevresi hem de zihni. Gözlerini açtığında Cem’in yüzü birkaç metre ötede, kararlı ama bir o kadar da korkuyla gerilmişti. Onun bu halini ilk kez görüyordu. Savaşın, kayıpların, sessizliğin ve acının onu nasıl şekillendirdiğini fark etti o anda.
Cem el işaretiyle iki askeri ileri gönderdi, sonra Elif’e döndü. “Burada kal demiştim.” Sesi yumuşak değildi artık; yorgun ve kırgındı.
“Orada birini gördüm,” dedi Elif, sesi titreyerek. “Cem, o Emir’d
