Mustafa Kemal Karalı
İhanet; en sancılı süreç, en büyük karın ağrısıydı. Midem bulanmaya başlamış, sanki başımın içinde onlarca insan bir arada çığlık atıyordu.
“İyi misin abi?” diye soran İrfan’a bile bakamayacak kadar doluydu ne yazık ki kafam. Daha doğrusu ne dediğini anlamayacak noktaya gelmiştim.
Aklım almıyordu. Nasıl Mesude teyze böyle bir hata yapardı ki; nasıl bana böyle bir ihaneti yapardı? Hele ki ben ona gözlerim kapalı güvenip evimi emanet ederken? Neredeyse oturup ağlayacak kıvama gelmiştim. “Abi? İyi misin?” diye endişeyle sorusunu yineledi İrfan. Bu sefer kafamı çevirip ona baktım ama bu araba ve bu ortam beni darlamaya başlamıştı bile. Arabadan çıkıp kravatımı çekiştirdim. Bu kravat ne yazık ki benim tasmamdı ve bir gün o tasmadan kurtulmak için her şeyi yapabileceğimi
