Sıla Gençoğlu
Titreyen ellerimle çantama daha sıkı sarıldım. Sanki çantam beni ayakta tutuyormuş gibi, hayata tutunmak için ona daha da yapışmıştım. Nefes almak bile zor geliyordu. Kalbim deli gibi çarpıyor, başım dönüyordu. Üvey babamın alaycı ses tonuyla söylediği her kelime midemi bulandırıyordu. O iğrenç bakışları, yıllardır zihnimde kaçmaya çalıştığım karanlık bir anı gibi yeniden canlanmıştı. İçimdeki korku, her şeyin üstüne çöküyordu.
“Geç içeri. Özlemişsindir anneni,” dedi alayla. Geri çekilip geçmem için kapıyı araladı.
Bir an duraksadım. Ayağım sanki beton kesilmişti, hareket edemiyordum. O eve tekrar adım atmak, bana geçmişin tüm ağırlığını yeniden yüklemek gibiydi. Ama içimdeki ses, annemi görmemin iyi geleceğini söylüyordu. Kardeşim, annem... Onlar buradaydı ve benim yanla
