Napatitig si Helen sa maamong mukha ng kanyang katabi, si Dimitri. Wala pa rin itong anumang reaksyon, kahit pa umiiyak na ang mga nasa paligid nila. Hindi niya mapigilang hindi maawa kay Senyor Rafael. Kitang-kita niya ang kawalan ng pag-asa sa mga mata ng matanda at ang labis na pag-aalala nito para sa anak.
Kung iisipin, kaya naman nitong magbayad ng kahit ilang nurse o tagapag-alaga para bantayan si Dimitri—sapagkat sa sobrang yaman ni Senyor Rafael, hindi ito magiging problema.
“Senyor… gustong-gusto ko pong tanggapin ang inaalok ninyo sa akin, pero… natatakot din po ako.” Mahina at nanginginig ang boses ni Helen. “Paano kung dumating ang araw na makilala ko ang isang lalaki… at matutong magmahal ng iba? Siguro naman po alam ninyo ang ibig kong sabihin. Ayokong dumating sa punto na
