24- Sessiz Masalar
971 Words
Silah sesi hâlâ kulaklarımdaydı.
Elimi yıkarken suyun sesi bile fazla geliyordu. Parmaklarım titriyordu ama yüzüme yansıtmamaya çalıştım. Aynaya baktım. Gözlerim aynı değildi.
Artık hiçbir şey aynı değildi.
Kapı hafifçe tıklandı. Cevap vermeden açıldı.
“Hazırlan,” dedi Sultan ana.
“Kahvaltı kuruluyor.”
Ses tonu her zamanki gibi sertti ama altında başka bir şey vardı. Sorgu yoktu. Hesap yoktu.
Sadece çağrı.
Aşağı indiğimde masa çoktan hazırlanmıştı. Normalden erken. Normalden sessiz.
Herkes oradaydı.
Ama kimse konuşmuyordu.
Sandalyeme yürürken fark ettim…
Bakışlar beni takip etmiyordu artık.
Yol veriyorlardı.
Taylan masanın başındaydı. Ceketi yoktu. Kolları sıvalıydı. Yorgundu ama ayaktaydı. Göz göze geldiğimizde başını hafifçe eğdi.
Sessiz bir “buradayım.”
Oturduğumda çatal bıçak sesi bile çıkmadı. Kimse acele etmedi. Kimse fısıldamadı.
Birinin boğazını temizlediğini duydum ama konuşmadı.
Sultan ana çayından bir yudum aldı. Sonra masaya baktı.
“Bugün kimse soru sormuyor,” dedi.
“Kimse yorum yapmıyor.”
Bu söz bana değildi.
Herkeseydi.
Bir yenge başını eğdi.
Bir amca gözlerini kaçırdı.
Ben tabağıma baktım. Midem aç değildi ama oturdum. Kaçmadım.
Taylan çaydanlığın yanına uzandı. Fincanımı doldurdu. Hiçbir şey söylemeden önüme koydu.
O hareket…
Koruma değildi.
Gösteri değildi.
Kabuldü.
Bir adam dayanamayıp konuştu:
“Cesaret ister…”
Cümlesi yarım kaldı.
Taylan başını kaldırdı. Sadece baktı.
Adam sustu.
O an fark ettim.
Dün beni duymayan bu ev,
şimdi susarak dinliyordu.
Kahvaltı ağır ağır bitti. Kimse kalkmadı hemen. Sanki biri ilk hareketi yaparsa bir şey bozulacak gibiydi.
Ben ayağa kalktım.
“İzninizle,” dedim.
Kimse itiraz etmedi.
Tam çıkarken Sultan ana konuştu:
“Alya.”
Döndüm.
“Bugün bu evde olanlar unutulmaz,” dedi.
“Ama konuşulmaz.”
Başımı salladım.
Bu bir uyarı değildi.
Bir korumaydı.
Merdivenlere yönelirken Taylan da ayağa kalktı. Yanıma kadar geldi.
“Sana sonra bakarım,” dedi alçak sesle.
İlk defa…
Bu cümle beni korkutmadı.
Çünkü artık biliyordum:
O silah sesi sadece bir tehdit değildi.
Bir eşikti.
Ve ikimiz de o eşiğin bu tarafındaydık.
Merdivenleri çıkarken dizlerimin titrediğini hissettim. Kimse görmedi sanıyordum ama biliyordum… Bu evde artık hiçbir şey gizli kalmıyordu.
Odamın kapısını kapattığım an gücüm bitti.
Sırtımı kapıya yasladım. Nefesim kesik kesikti. Göğsümde bir ağırlık vardı, sanki biraz önce olan her şey şimdi çöküyordu üstüme.
Silahın soğukluğu hâlâ avuçlarımdaydı.
O an yaptığım şeyi düşündüm.
Düşünmeden.
Korkmadan.
Ama şimdi…
Şimdi her şey geliyordu.
Yatağın kenarına oturdum. Ellerime baktım. “Ben bunu yapabilecek biri değildim,” dedim kendi kendime. “Ben sadece kaçmayı bilen biriydim.”
Gözlerim doldu ama ağlamadım. Ağlarsam dağılacağımı biliyordum.
Bir süre öylece oturdum.
Kapı tıklatıldı.
Bu kez irkildim.
“Alya?”
Ses tanıdıktı.
Derya abla.
“Girebilir miyim?”
Cevap vermedim ama kapıyı açtı. İçeri girdiğinde beni bu halde görünce durdu. Bir şey söylemedi. Yanıma gelip yatağın kenarına oturdu.
“Biliyor musun,” dedi yavaşça,
“bu evde yıllardır çok kadın gördüm. Çok gelin, çok sessiz kız…”
Başını bana çevirdi.
“Hiçbiri senin gibi durmadı az önce.”
Yutkundum.
“Ben… istemedim,” dedim. Sesim çatladı.
“Kimseye zarar vermek istemedim.”
“Elbette istemedin,” dedi.
“İsteyen biri böyle titremez.”
Elimi tuttu. Sıcaktı. Gerçekti.
“Bugün aşağıda olanlar var ya…” diye devam etti,
“konakta herkesin terazisi değişti.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne demek o?”
“Herkes artık kimin güçlü olduğunu yeniden düşünüyor,” dedi.
“Ve bu sadece silahla ilgili değil.”
O an anladım.
Ben ateş etmiştim ama…
Onlar cesareti görmüştü.
Derya abla ayağa kalktı. Kapıya yöneldi ama çıkmadan önce durdu.
“Bir şey daha,” dedi.
“Bundan sonra bu evde sana laf edecek olan, önce beni karşısında bulur.”
Gözlerim doldu bu kez.
Kapı kapandığında odada yalnızdım ama ilk defa yalnız hissetmiyordum.
Yatağa uzandım. Tavana baktım.
Aklıma at geldi.
Bahçe.
Kaçamadığım ama artık korkmadığım yerler.
Kendi kendime fısıldadım:
“Ben hâlâ korkuyorum…
Ama artık saklanmıyorum.”
Ve o düşünceyle,
gözlerimi kapattım.
Bu ev beni değiştirmişti.
Gözlerimi kapattığımda uyumadım.
Sadece sessizleştim.
Bu evde uyku kolay gelmiyordu zaten. Hele ki bugün gibi bir günden sonra… Zamanın nasıl aktığını anlamıyordum. Bir ara kapının önünden ayak sesleri geçti. Durdular. Sonra uzaklaştılar.
Beni merak ediyorlardı.
Ama kimse içeri girmedi.
Bu da yeni bir şeydi.
Bir süre sonra kapı tekrar tıklandı. Bu kez daha yavaş, daha temkinli.
“Alya.”
Bu ses…
Gözlerimi açtım ama yerimden kalkmadım.
Kapı açıldı. Taylan içeri girdi. Kapıyı arkasından kapatmadı. Eşiğe yakın durdu. Sanki bir adım daha atarsa fazla olacakmış gibi.
“Derya abla söyledi,” dedi. “İyi olmadığını.”
Başımı tavana çevirdim. “İyi olmak zorunda mıyım?” dedim.
Cevap vermedi hemen.
Sonra birkaç adım attı. Ama yatağa oturmadı. Karşımdaki sandalyeye çöktü. Ellerini dizlerinde birleştirdi.
“Bugün seni aşağıda bırakmak istemedim,” dedi. “Yanımda olmanı da… zorlamak istemedim.”
Gülümsedim. Kırık bir gülümsemeydi.
“Zorlanmadım,” dedim. “Korktum sadece.”
Bunu ilk defa bu kadar net söyledim.
Başını salladı. “Korku kötü bir şey değil,” dedi. “İnsan hâlâ canlıysa korkar.”
Sessizlik oldu.
Bu sessizlik rahatsız edici değildi.
Boş da değildi.
“Silahı aldığında…” diye başladı, sonra durdu.
Devam etmedi.
Ben ettim.
“Bacağından vurmayı düşünmedim,” dedim. “Sadece… durmasını istedim.”
Bana baktı. Bu sefer kaçmadı bakışları.
“Ve durdu,” dedi. “İstediğini yaptın.”
Bir an sustuk.
Sonra yavaşça ayağa kalktı. Bana yaklaşmadı. Ama artık mesafe de yoktu.
“Bu ev seni sindirmeyecek,” dedi. “Ben buna izin vermem.”
Bu cümle bir söz değildi.
Bir karar gibiydi.
O an kalbimde bir şey yer değiştirdi.
Yerine oturmadı belki ama… kaçmadı.
“Ben güçlü olduğumu sanmıyorum,” dedim. “Bugün sadece… kırıldım.”
“Bazen,” dedi, “insan kırıldığı yerden sertleşir.”
Kapıya yöneldi. Çıkmadan önce durdu.
“Dinlen,” dedi. “Bu gün bitmedi ama sen şimdilik dur.”
Kapı kapandı.
O an fark ettim.
İlk defa biri bana durmamı söylemişti.
Kaçmamı değil.
Susmamı değil.
Sadece durmamı.
Yan döndüm. Yastığa başımı gömdüm.
Ve içimden sessizce geçirdim:
Bu ev beni değiştirdi, evet…
Ama artık bu değişim tek taraflı değil.
- Writer
