Çilem ve Afşin otele gelirken, arabanın içinde sessizlik hâkimdi. Kızın yüzünde gergin bir ifade, düşüncelerinde Songül’le olası karşılaşma ve ailesine dair endişeler vardı.
Afşin kızı önce sessizce izledi, izledi, sonra sakin bir tonla konuştu.
“Otelde kalma işi bitti,” dedi. “Artık benimle yaşayacaksın.”
Çilem’in başı hızla çevrildi.
“Sırf bir kere birlikte olduk diye seninle yaşamaya gitmiyorum!” diye çıkıştı.
Afşin, direksiyona bakarken kararlı bir sesle, “Taşınacaksın,” dedi. “Gözümün önünden ayrılmayacaksın.”
Çilem, Jiyan ve okuldayken diğerlerinin onu bulmasından sonra işe başlaması ve yıllardır yaşadığı her şeyi ona anlatmıştı.
Artık saklayacak bir şey kalmamıştı.
Duyan duymuş, öğrenen öğrenmişti zaten. Kurumun buna elbette bir yaptırımı olacaktı, onu da karşılaştığında
