Dersin başlamasını bekleyen Çilem, kendine bir bardak çay almış, kantinin bir köşesinde yalnız başına otuyordu.
Kendine dikilmiş gözlerin farkındaydı.
Askerler gelinceye dek kafasındakileri toparlamaya çalışıyordu. Yüzünde keskin, ciddi bir ifade vardı.
Telefonuna gelen mesajın sesini fark ettiğinde önündeki notlarını tarıyordu. Nereden başlayacağını da nasıl ilerleyeceklerini de düşünmüştü. Temel derslerden sonra hepsini yeterince zorlarsa yerel lehçelere geçebilirdi.
Nereye gideceklerini ya da ne yapacaklarını bilmiyordu. Suriye’deki bir adamla Irak’takinin Arapçası farklıydı.
Ne biliyorlar, ne kadar biliyorlar, nasıl ilerleyecekler…
Mesajı okurken kaşlarını daha da çatmıştı.
Afşin Efendinin ancak aklına geldiğini düşünürken telefonun ekranını karartıp yine çantasına attı.
“O t
