Ang init ng tanghali sa Maynila ay tila hindi ramdam sa loob ng malaking bulwagan ng university gymnasium. Ang mga upuan ay punô ng mga magulang, kaibigan, at guro. Ang Friends Club ay magkakasama, nakasuot ng kanilang itim na toga at mortarboard, halos parehong level ng excitement at kaba sa kanilang mga mukha.
Si Dean U, nakaupo sa kanyang wheelchair sa harapan ng stage, ay nakatingin sa kanila nang may pagmamalasakit at pride. “Congratulations, everyone. Isa itong milestone, at sa inyo ang karangalan.”
Ang bawat hakbang ng FC patungo sa stage ay may halo ng kasiyahan at kaba. Felmer ay pinipilit ngumiti, ngunit sa likod ng ngiti ay ramdam ang kanyang subconscious tension—parang may anino na sumusulyap sa gilid, hindi maipaliwanag. Si Lyndon ay naglalakad nang maayos, ngunit ang kanyan
