03
732 Words
Hindi mapigilang sapuhin ni Danielle ang dibdib habang naglalakad palabas ng bar kung saan sila galing. Naiwan sa loob si Maurice at nakikipag-usap sa may-ari dahil sa nangyari samantalang nasa labas na naman sina Dylan at Iverson kasama ang lalaking nangbastos kanina kay Danielle.
Mabibigat ang bawat hakbang niya habang naglalakad palabas ng establisyemento. Hindi niya alam kung bakit ganoon ang nararamdaman niya samantalang nagtama lamang naman ang mga mata nila ng estrangherong lalaking nakita niya kanina, She wasn’t even sure if he’s actually looking towards her.
Akmang mas bibilisan pa ni Danielle ang paglalakad nang may kung sinong humigit sa kaniyang palapulsuhan kaya’t napatigil siya sa paglalakad. Her eyes widened and immediately turned her head towards the one who held her wrist.
“Who the f**k are—“
Hindi na niya naituloy pa ang sasabihin nang makita ang itsura ng humawak sa kaniya. Her lips parted out of shock. Muling nagtama ang mga mata nila at tulad kanina ay lumakas na naman ang kabog ng dibdib niya.
She’s nervous, yes. She’s feeling nervous out of nowhere.
The guy looked at her intently. Hindi nito pinutol ang tingin sa kaniya kaya’t akmang magsasalita na sana siya nang naunahan na siya nito sa pagsasalita.
“Long time no see.”
Danielle swallowed the lump on her throat upon hearing the guy’s voice. His voice sounds so familiar. It’s as if she already heard it somewhere but can’t figure out when and where.
“I. . . I b-beg your pardon?” takang tanong niya rito.
Binitiwan ng lalaki ang kamay niya ngunit hindi pa rin nito binibitaw ang pagtingin sa kaniya. “Hindi ko inakala na rito pala kita makikita. Such a small world, isn’t it?” the guy asked once again.
Mas lalo namang nagsalubong ang kilay ni Danielle dahil sa sinabi nito. “I don’t know what you’re talking about. . .” she mumbled in a low voice.
The strange guy clenched his jaw as he put his hands inside the pocket of his jeans. “You really changed a lot. . . I’m shocked. Pero sabagay, bakit pa ba ako magugulat?” Mapaklang tumawa ang lalaki.
“A-Ano bang sinasabi mo?” Danielle asked in an almost inaudible voice. “P-Pasensya na pero ngayon lang tayo nagkita. I think you’re mistaken—“
“Bakit naman ako magkakamali?” The guy stepped forward but Danielle immediately drew away. From her direction, she saw how a hint of anger flashed on his blue eyes, making her stunned. Ngunit hindi rin nakatakas sa kaniyang mga mata ang saglit na pagguhit ng sakit sa mga mata ng binata. But before she could even ask him, his eyes immediately shifted from being sad to mad.
Danielle gulped as she stepped backward once again. “I can. . . and I will never forget that face,” the mysterious guy added.
“Sino—“
“Nice try but try harder. You can fool everyone but you can never fool me again. Hinding-hindi na ako madadala riyan sa mukha mo. . . hinding-hindi mo na ako mapapaikot sa palad mo.”
Her lips parted upon hearing what he said. Hindi niya naiwasang maamoy ang alak mula sa katawan nito kaya’t agad niyang napagtanto na lasing lamang ang binate.
Danielle let out a harsh breath. “U-Uh, Kuya. Lasing ka lang yata. Hindi kasi kita kilala. B-Baka hindi ako ang hinahanap mo—“
“Quit the act,” the guy cut her words once again.
“Mister, hindi nga kita kilala. Trust me, ngayon lang kita nakita--“
“Why would I trust a liar. . . right, Amari?”
Tila nabato sa kaniyang kinatatayuan si Danielle matapos marinig ang sinabi ng lalaki. Para siyang nabingi at hindi makapaniwalang tumingin dito.
The mysterious guy scoffed. “You can’t fool me again, Danielle Amari. . . Never again,” sambit nito at naglakad na palayo.
Naiwan namang nakatayo si Danielle at hindi agad nakagalaw. He wasn’t mistaken! Alam ng binata ang buong pangalan niya kaya’t hindi maaari na napagkamalan lamang siya nitong ibang tao. But she’s certain that it was the first time that she saw him. She held her chest and tried her best to inhale. Nang mag-angat ng tingin ay tuluyan nang nawala sa kaniyang paningin ang estrangherong kumausap sa kaniya.
She didn’t even get the chance to ask his name.
----
- Writer
