"แอปมันค้างหรือไงเนี่ย..."
วิภาพึมพำกับหน้าจอมือถือ นิ้วเรียวไถหน้าจอไปมาด้วยความหงุดหงิดระคนตื่นเต้น ในแอปขึ้นเตือนว่า 'ไรเดอร์ถึงแล้ว' มาตั้งเกือบห้านาที แต่เสียงเคาะประตูยังเงียบกริบ
เธอถอนหายใจยาว ก้มลงมองชุดตัวเองอีกรอบ... เสื้อกล้ามสีขาวตัวบางที่ไม่ได้ใส่บรา กับกางเกงขาสั้นกุดที่แทบจะปิดแก้มก้นไม่มิด
โป๊ไปไหมนะ? ...ช่างเถอะ ก็ตั้งใจนี่นา
เธอกัดริมฝีปาก ความโสดที่กัดกินใจมานานทำให้คืนฝนตกแบบนี้มันเหงาจับขั้วหัวใจ และ "เขา" คนที่เธอเล็งไว้ในแอป... ไรเดอร์หน้านิ่งคนนั้น ก็มักจะมาส่งอาหารให้เธอประจำ แถมสายตาที่เขามองมาแต่ละครั้ง... ผู้หญิงด้วยกันมันดูออก ว่าไม่ได้มองแค่ลูกค้า
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำเอาใจเธอกระตุกวูบ วิภาสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดก่อนจะเอื้อมมือไปเปิด
ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในแจ็คเก็ตกันฝนสีเข้มที่เปียกโชก หยดน้ำเกาะพราวตามผมสีดำสนิท ใบหน้าค
