กึก... เสียงแก้วเหล้าเปล่ากระทบโต๊ะไม้ดังลั่นกว่าปกติในห้องที่จมอยู่ในความเงียบ หนุ่มจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าไม่วางตา แพรนั่งหน้าแดงก่ำ ตาปรือเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เพิ่งกระดกไป เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดีก่อนจะรีบหลบวูบ
"จ้องอะไรขนาดนั้น..." แพรพึมพำพลางแค่นหัวเราะห้วน ๆ "ฉันไม่ได้สวยให้มองนานขนาดนั้นซะหน่อย"
"ไม่รู้สิ" หนุ่มยกยิ้มมุมปาก ขยับแก้วในมือเล่น "อยู่ ๆ ก็อยากมองขึ้นมาเฉย ๆ ...แต่ยิ่งมอง ก็ยิ่งคิดนะ"
เขากดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ "คิดว่าปากแพร...น่าจะนุ่มน่าจูบชะมัด"
"บ้า!" แพรสะดุ้งโหยง รีบตะปบมือปิดปากตัวเองทันที "เมาแล้วพูดเรื่อยเปื่อยนะนาย"
"ไม่ได้เมา" เขาขยับเก้าอี้เข้าหาจนกลิ่นเหล้าผสมกับไออุ่นจากร่างกายวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ "ตั้งใจพูดเลยล่ะ"
แพรหันขวับมาจ้องหน้าเขาตรง ๆ พยายามทำใจดีสู้เสือ "แล้วไง? คิดว่าพูดหยอดแค่นี้ฉันจะใจสั่นเหรอ"
"หึ..." หนุ่มหัวเราะในลำคอ ส
